่หากไม่มีคนที่ไว้วางใจได้ก็ไม่อาจแสดงฝีมือออกมาโม่จิ่วเยี่ยฟังแล้วก็ขมวดคิ้วเช่นกัน แผ่นดินต้าซุ่นที่ยิ่งใหญ่ ขุนนางผู้มีความสามารถและขุนพลในราชส านักก็มากมายเพียงนั้น แต่กลับถูกตระกูลของจักรพรรดินีเพียงตระกูลเดียวควบคุม หากพูดออกไปก็ช่างน่าขันยิ่งนัก
อย่างไรก็ตาม โม่จิ่วเยี่ยจดจ าความอยุติธรรมที่ตนเคยได้รับอยู่ตลอดเวลา เขายังคงเตือนตัวเองอยู่เสมอว่า สถานการณ์ในราชส านักเป็นอย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับเขา จุดประสงค์ที่เขามาที่นี่มีเพียงอย่างเดียว นั่นคือการสังหารทุกคนที่มีเจตนาร้าย เพื่อคืนชีวิตที่สงบสุขให้แก่สกุลโม่แม้จะเป็นเช่นนั้น สิ่งที่ควรรู้ก็ยังต้องสอบถามให้กระจ่าง เพราะการรู้เขารู้เราร้อยรบร้อยชนะโดยเฉพาะเมื่อเขาพาเฮ่อจือหร่านเข้าเมืองหลวงด้วย แม้ไม่ค านึงถึงความปลอดภัยของตนเอง ก็ไม่อาจปล่อยให้ภรรยาต้องพัวพันโม่จิ่วเยี่ยจัดระเบียบความคิดแล้วถามต่อ“ตอนนี้องค์ชายหนานรุ่ยเป็นอย่างไรบ้าง?”เมื่อพูดถึงหนานรุ่ย สายตาของเฟ่ยหนานอวี่อ่อนลงมาก“องค์ชายหนานรุ่ยสามารถพาเต๋อเฟยหนีออกจากวังวนของเมืองหลวงได้ แสดงว่าเขามองทะลุทุกสิ่งแล้ว เต๋อเฟยเป็นญาติเพียงคนเดียวบนโลกนี้ของเขา การที่เขาสามารถมอบเต๋อเฟยให้สกุลโม่ดูแลได้ แสดงว่าการเข้าเมืองหลวงครั้งนี้ เขาคงต้องการช่วยสกุลโม่แก้ไขวิกฤตจริง ๆ ตัวข้าไม่มีความสงสัยเรื่องนี้แม้แต่น้อย”
“อีกทั้งจากการพบปะกันหลายครั้งระหว่างพวกข้า ข้าก็ยอมรับในคุณธรรมขอ
