ท้าเฮ่อยอมลาออกจากต าแหน่ง พวกเขาก็จะพาอีกฝ่ายกลับซีเป่ยไปด้วยกันแต่เมื่อได้เห็นสีหน้าล าบากใจของเฟ่ยหนานอวี่ รวมถึงการเสียสละของหนานรุ่ยเพื่อคนสกุลโม่แล้ว ทั้งคู่รู้สึกว่าหากไม่ท าอะไรสักอย่างจะไม่คู่ควรกับมิตรภาพเช่นนี้โดยเฉพาะหนานรุ่ยที่แต่เดิมสามารถใช้ชีวิตอย่างสงบสุขกับมารดาได้แล้ว แต่กลับต้องมาพัวพันในวังวนนี้อีกครั้งเพราะสกุลโม่ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็ต้องท าให้หนานรุ่ยสามารถถอนตัวออกมาได้อย่างปลอดภัยวิธีที่ดีที่สุดที่จะถอนตัวก็คือการเปลี่ยนแปลงช่วงที่หนานฉีขึ้นครองราชย์ในประวัติศาสตร์ ให้เฟ่ยหนานอวี่ขึ้นครองบัลลังก์โดยตรงแทนแน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเพียงความคิดที่เพิ่งเกิดขึ้นของสามีภรรยา และพวกเขาไม่คิดจะพูดออกมาด้วย
เฟ่ยหนานอวี่ไม่รู้ว่าพวกเขาคิดอะไรอยู่ สายตาจึงตกอยู่ที่เฮ่อจือหร่าน เขาถามว่า “ที่ฮูหยินเก้ามา เมืองหลวงครั้งนี้ก็เพื่อพบกับเสนาบดีเฮ่อใช่หรือไม่?”
บทที่ 507 ท่านพ่ออยู่ในห้องหนังสือหรือไม่?
เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัยเลย ในเมื่อเป็นพ่อลูกแท้ ๆ ไม่ได้พบหน้ากันมาเป็นเวลากว่าหนึ่งปีแล้ว เฮ่อจือหร่านถือโอกาสที่โม่จิ่วเยี่ยเข้าเมืองหลวงมาท าธุระ จึงติดตามมาเยี่ยมบิดาด้วย ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
แต่มีบางเรื่องที่เฟ่ยหนานอวี่ก็จ าเป็นต้องเตือนสักหน่อย
“ตอนนี้สถานการณ์ของท่านเสนาบดีเฮ่อก็ไม่ค่อยดีนัก ฝ่ายจักรพรรดินีใช้ทั้งไม้อ่อนไม้แข็งพยายามดึงตัวท่านไปเป็นพวก แต่ท่านเสน
