ในห้องทรงพระอักษรของวังหลวง
เจียงจื่ออวี้กำลังพิจารณาฎีกาอยู่ เจียงซิ่วยืนอยู่ด้านข้าง คอยอ่านฎีกาที่เจียงจื่ออวี้พิจารณาเขียนความเห็นและลงตราประทับแล้ว องครักษ์ชุดขาวคนหนึ่งเดินเข้ามาถวายจดหมายลับฉบับหนึ่ง
เจียงซิ่วรับมาก่อนจะส่งให้เจียงจื่ออวี้
เจียงจื่ออวี้ฉีกจดหมายออกอ่าน เขามีสีหน้าดำทะมึนแล้วหันมาสั่งว่า “สืบต่อไป”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
องครักษ์ชุดขาวถอยออกไป
เจียงซิ่วสงสัยนักว่าในจดหมายลับเขียนอะไรไว้ เจียงจื่ออวี้สังเกตเห็นสายตาของเขา ดังนั้นจึงส่งจดหมายลับให้ รอจนเขาอ่านจบ เขาก็หน้าซีดเผือด บนหน้าผากเริ่มมีเม็ดเหงื่อผุดพราย
มือของเขาสั่นระริก หันไปมองเจียงจื่ออวี้แล้วเอ่ยเสียงสั่น “เสด็จพ่อ…เก้าอาณาจักรจะล้อมโจมตีต้าจิ่ง พวกเรามีโอกาสชนะจริงๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ”
เจียงจื่ออวี้ตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เจ้าคิดว่าไม่มีโอกาสชนะหรือ หากคนที่เป็นฮ่องเต้คือเจ้า ตอนนี้เจ้าควรทำเช่นไรดี”
เจียงซิ่วเงียบไป เขากำลังขบคิดปัญหานี้เช่นกัน
ยามนี้แค่ห้าอาณาจักรล้อมโจมตีต้าจิ่งอยู่ ต้าจิ่งก็ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากแล้ว หากมีอีกสี่อาณาจักรมาสมทบ ต้าจิ่งจะต้านอย่างไร
ยอมแพ้หรือ
ไม่มีทาง นั่นย่อมเท่ากับราชวงศ์ล่มสลาย!
