แต่หากสู้ต่อ ดูแล้วคงพ่ายแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย!
เจียงจื่ออวี้ลุกขึ้นเดินมาที่กระบะทรายจำลองชัยภูมิ เจียงซิ่วเร่งฝีเท้าก้าวตามมาด้วย
สองพ่อลูกจ้องกระบะทรายแล้วเงียบงันมิพูดจา
จู่ๆ เจียงจื่ออวี้ก็เอ่ยว่า “เราเตรียมจะทุ่มกำลังทั้งหมดบุกโจมตีทางทิศตะวันตก เจ้าคิดว่าอย่างไร”
เจียงซิ่วขมวดคิ้วแล้วเอ่ยว่า “เสด็จพ่อ รัฐซืออยู่ใกล้ชายแดนทางเหนือเกินไป หากทุ่มกำลังทหารบุกโจมตีทิศตะวันตก ละเลยการป้องกันชายแดนเหนือ กองทัพศัตรูจะบุกมาถึงเมืองหลวงได้ง่ายมาก เมืองหลวงในยามนี้มีกำลังทหารเหลืออยู่ไม่เท่าไรแล้ว”
เจียงจื่ออวี้แววตาเป็นประกายระยับ เอ่ยต่อว่า “ก็ข้าอยากให้พวกเขาบุกเข้ามาน่ะสิ”
เจียงซิ่วมิเข้าใจ จึงถามขึ้นมาว่า “หรือว่าเสด็จพ่อหมายจะพึ่งอาจารย์ปู่ อาจารย์ปู่เก่งกาจเป็นถึงตำนานแห่งยุทธภพก็จริง แต่เขาแข็งแกร่งเพียงใด คนผู้เดียวย่อมมิอาจต่อกรกับพันทหารหมื่นอาชาได้นะพ่ะย่ะค่ะ”
เจียงจื่ออวี้ตอบอย่างนิ่งสงบ “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าทำไม่ได้”
เจียงซิ่วเงียบงัน
แม้เขาจะพบหน้าเจียงฉางเซิงบ่อยๆ แต่ยังไม่เคยเห็นเจียงฉางเซิงลงมือ
วันต่อมาฮ่องเต้ประกาศคำสั่งให้ประชาชนทั้งหลายแถวชายแดนเหนืออพยพลงใต้มาทางรัฐซือ ความจริงแม
