้จะไม่มีประกาศคำสั่งจากเขา ประชาชนแต่ละเมืองที่อยู่ใกล้ชายแดนก็กำลังอพยพหนีภัยกันอยู่ มนุษย์ทุกคนล้วนกลัวตาย
กองทัพที่เก้ารัฐรอบนอกกับชายแดนอาณาจักรจิ้นยังประจำการอยู่ไม่ย้ายไปไหน เจียงจื่ออวี้เพียงเหลือเส้นทางเส้นหนึ่งไว้ให้กองทัพศัตรูบุกตรงเข้ามาสังหารเขาเท่านั้น
…
เดือนสิบสอง วันที่สิบ
ณ สนามรบรัฐสู่ ที่แห่งนี้อยู่ใกล้กับอาณาจักรของราชวงศ์เฉิน ค่ายทัพของต้าจิ่งที่ประกอบไปด้วยกองทหารหลายแสนนายปักหลักอยู่งบนทุ่งราบ ทว่าขวัญกำลังใจของทหารต่ำเตี้ยเรี่ยดินยิ่งนัก
ภายในกระโจมแม่ทัพ แม่ทัพใหญ่จางเทียนเหริ่นจ้องแผนที่เขม็ง หัวคิ้วขมวดจนเป็นปม
พลทหารตำแหน่งน้อยคนหนึ่งวิ่งเข้ามาประสานหมัดรายงานว่า “ท่านแม่ทัพ ศิษย์ของอารามมังกรผงาดเดินทางมาเสริมกำลังขอรับ ผู้ที่นำกำลังเสริมมาคือศิษย์ของเทพแห่งยุทธ์ท่านเซียนฉางเซิง นามว่าฮวงชวนขอรับ”
จางเทียนเหริ่นเงยหน้าขึ้นทันที เขาตอบอย่างยินดีปรีดา “รีบไปเชิญฮวงชวนเข้ามา”
เขาเคารพยำเกรงอารามมังกรผงาดมาเสมอ ในจวนมีกระทั่งรูปสลักสำริดของท่านเซียนฉางเซิงเอาไว้ตั้งบูชา จุดธูปเซ่นไหว้ เขาไม่มีวันลืมเหตุการณ์ราชาอธรรมเนตรภูตแหกคุกหลวงเมื่อสมัยเขาเป็นพลทหารเฝ้า
