รไปส่งจดหมายที่เมืองหลวงใช่หรือไม่?”เสี่ยวไป๋ส่งเสียงตอบรับพลางพยักหน้าไม่หยุดโม่จิ่วเยี่ยจึงมองไปยังต าแหน่งบาดแผลของมัน เสี่ยวไป๋ราวกับรู้จึงบินขึ้นทันที่ ท่าทางนั้นคงก าลังบอกโม่จิ่วเยี่ยว่าบาดแผลของมันไม่มีปัญหาแล้วที่จริงการให้เสี่ยวไป๋มาเมืองหลวงเพื่อส่งสารให้เฟ่ยหนานอวี่นั้นเป็นวิธีที่ดีจริง ๆ อีกทั้งที่นี่ยังอยู่ใกล้ จึงไม่ต้องใช้เวลามากมายนักเพียงแต่พวกเขาทั้งสองต่างกังวลเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของเสี่ยวไป๋อยู่บ้าง
เฮ่อจือหร่านเรียกเสี่ยวไป๋มาหา แล้วตรวจสอบบาดแผลของมันอีกครั้ง“ท่านพี่ เสี่ยวไป๋บาดเจ็บไม่รุนแรง ตราบใดที่ไม่บินไกลเกินไปก็ไม่น่ามีปัญหา”“หากเป็นเช่นนั้น ข้าจะเขียนจดหมายส่งถึงคุณชายเฟ่ยสอบถามสถานการณ์ในเมืองหลวง หากเป็นไปได้ก็จะขอให้เขาช่วยพวกเราเข้าเมือง”อย่างไรเสียพวกเขาก็มาเมืองหลวงเพราะตั้งใจจะพบเฟ่ยหนานอวี่หากจ าเป็น การให้อีกฝ่ายรู้ตัวเร็วขึ้นหน่อยก็ไม่เป็นไรเนื้อหาในจดหมายนั้นเรียบง่าย แค่สอบถามเฟ่ยหนานอวี่ว่าเกิดอะไรขึ้นในเมืองหลวง ท าไมประตูเมืองจึงปิดแน่นไม่ให้ชาวบ้านเข้าออก และมีวิธีใดที่จะช่วยให้พวกเขาเข้าเมืองได้หรือไม่เสี่ยวไป๋น าจดหมายบินจากไป โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านก็เบียดเข้าไปอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนที่ต้องการเข้าเมืองเป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้ เวลานี้ผู้คนที่เข้าแถวรออยู่หน้าประตูเมืองมีจ านวนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆทุกคนพูดคุยเรื่องเดียวกันอย่างสับสนวุ่นว
