ว่าเจ้าจะแต่งงานหรือไม่ ก็ไม่ได้ส่งผลกับค าสาบานที่เจ้าเคยให้ไว้หรอก อีกอย่าง เจ้าก็เห็นแล้ว
ว่าทุกคนในสกุลโม่ล้วนพึ่งพาตนเอง ไม่จ าเป็นต้องมีสาวใช้อะไรทั้งนั้น เจ้าอยู่ในสกุลโม่มานานแล้ว มีใครในสกุลโม่ที่ปฏิบัติต่อพวกเจ้าเยี่ยงคนรับใช้บ้าง?”เรื่องนี้ต้องยอมรับว่าไม่มีจริง ๆ หลานเอ๋อร์จ าเป็นต้องยอมรับนางกับอวี่เอ๋อร์ไม่ขาดเหลืออะไรทั้งอาหารการกินและเครื่องนุ่งห่ม อีกทั้งยังได้รับทุกสิ่งเหมือนกับบรรดาสตรีสกุลโม่ทุกประการ ไม่เพียงแต่เรื่องเหล่านี้เท่านั้น แม้แต่การท างานของสตรีสกุลโม่ก็ไม่ได้น้อยไปกว่าพวกนางเลย“เรื่องนี้…” นางลังเลมีสตรีคนไหนบ้างที่ไม่โหยหาความรักของตัวเอง?ตอนนี้ฮูหยินเก้าได้พูดออกมาอย่างชัดเจนแล้ว และยังแสดงให้เห็นว่าตระกูลเฮ่อไม่ได้รังเกียจสถานะของนาง“แต่…แต่…”หลานเอ๋อร์อ ้าอึ้งอยู่นาน ไม่สามารถหาเหตุผลในการปฏิเสธได้และแน่นอนว่านางก็ไม่อยากปฏิเสธด้วย“อย่าพูดว่าแต่อีกเลย หากเจ้าไม่มีข้อคัดค้าน ข้าก็จะปรึกษากับท่านแม่และพี่ชายเพื่อตัดสินใจ”“ฮูหยินเก้า หลานเอ๋อร์ไม่คู่ควรกับคุณชายใหญ่เฮ่อจริง ๆ เจ้าค่ะ”
ในที่สุดหลานเอ๋อร์ก็รวบรวมความกล้า พูดความกังวลสุดท้ายในใจออกมาตอนนั้นเองโม่จิ่วเยี่ยที่ยุ่งอยู่ข้างนอกทั้งวันก็กลับมา เขาเห็นหลานเอ๋อร์คุกเข่าอยู่ต่อหน้าเฮ่อจือหร่านก็ตะลึงไปชั่วขณะ“หร่านหร่าน เกิดอะไรขึ้น?”ตามความเข้าใจของเขา ภรรยาไม่เคยชอบให้ใครคุกเข่าต่อนางนี่หลาน
