“พวกเงินเหล่านี้เป็นเงินที่ข้าเก็บสะสมมาจากการรักษาคนไข้ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา จ านวนไม่มากนัก มีเพียงแปดพันต าลึงเท่านั้น หากการสร้างเรือนแบบนี้มีค่าใช้จ่ายสูงเกินไป ก็สามารถลดรายละเอียดบางอย่างลงได้”เฮ่อซื่อหมิงไม่ใช่คนที่ไม่รู้อะไรเลย อย่าว่าแต่การสร้างบ้านในดินแดนแห้งแล้งอย่างซีเป่ยเลย แม้แต่ในเมืองหลวง เงินแปดพันต าลึงก็สามารถซื้อเรือนสามชั้นได้แล้วเพียงแต่เขาและเฮ่อฮูหยินคิดเหมือนกันว่าหน้าต่างกระจกนั้นมีราคาแพงมาก จึงคิดว่าเงินอาจจะไม่พอ“พี่ใหญ่ การสร้างเรือนแบบเดียวกับพวกเรา ไม่ต้องใช้เงินมากขนาดนั้นหรอก” ยิ่งไปกว่านั้น นางก็ไม่ได้ตั้งใจจะรับเงินของพวกเขาด้วยเฮ่อจือหร่านยื่นเงินกลับคืนไป“เรื่องการสร้างบ้าน พวกท่านไม่ต้องกังวล ถือว่าเป็นการแสดงความกตัญญูของข้าที่เป็นลูกสาวต่อท่านพ่อท่านแม่”เฮ่อซื่อหมิงในฐานะบุตรชายคนโตของครอบครัว จะยอมให้น้องสาวจ่ายเงินสร้างบ้านให้พ่อแม่ได้อย่างไร?เขาส่งตั๋วเงินออกไปอีกครั้ง
“เจ้าคิดว่าพี่ชายไม่มีความสามารถหรือ? ถึงขนาดสร้างบ้านให้ท่านพ่อกับท่านแม่ยังไม่มีปัญญา”“พี่ใหญ่ ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ท่านเป็นลูกของท่านพ่อท่านแม่ ข้าก็เป็นเช่นกัน เงินนี้ใครจ่ายก็เหมือนกัน อีกอย่างท่านยังวางแผนจะเปิดโรงหมอที่นี่ ตอนนั้นก็ต้องใช้เงินหมุนเวียน ข้าหาเงินได้บ้างที่ซีเป่ย ท่านก็ให้ข้าได้แสดงความกตัญญูครั้งนี้เถอะนะ” เฮ่อจือหร่านยืนกรานไม่ยอมรับตั๋วเงินจา
