ะความจริงก็พิสูจน์แล้วว่ามันเป็นเช่นนั้น การได้แต่งงานกับเจ้าคือโชคดีที่สุดในชีวิตของข้า อีกทั้งหลังได้ใกล้ชิดกับเจ้า ข้าก็ยิ่งชอบเจ้ามากขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อเจ้าแล้ว ข้ายอมสละชีวิตได้”แม้ว่าความสัมพันธ์ของสามีภรรยาคู่นี้จะดีมาตลอด เฮ่อจือหร่านก็รู้ว่าโม่จิ่วเยี่ยมีใจให้นาง แต่ค าพูดเช่นนี้ก็เป็นครั้งแรกที่เขาพูดออกมาอย่างเปิดเผยไม่ใช่แค่โม่จิ่วเยี่ย แม้แต่เฮ่อจือหร่านที่ฟังอยู่ก็อดหน้าแดงนึกเขินอายไม่ได้“ท่านพี่ ข้าถามความเห็นของท่านเกี่ยวกับเรื่องนี้ ไม่ได้ให้ท่านพูดถึงความรู้สึกระหว่างพวกเราสักหน่อย”
โม่จิ่วเยี่ยก้าวเข้าไปดึงเฮ่อจือหร่านเข้าสู่อ้อมกอด แล้วจุมพิตหน้าผากนางอย่างทะนุถนอม“เพราะข้าไม่รู้ว่าคนอื่นคิดอย่างไร ข้ารู้เพียงว่าไม่ว่าชาติก าเนิดจะร ่ารวยหรือไม่ หรือทั้งสองคนจะเหมาะสมกันหรือไม่ ข้ารู้แค่ว่าการแต่งงานด้วยความรักอยู่เท่านั้นถึงจะมีความสุขที่สุด”แม้ว่าเขาจะไม่ได้ตอบค าถามตามตรง แต่เฮ่อจือหร่านก็ได้ค าตอบที่นางต้องการแล้วแต่นางก็ยังอยากได้ยินจากปากของโม่จิ่วเยี่ย“หากข้าไม่ใช่บุตรสาวของท่านเสนาบดี แต่เป็นเพียงสามัญชนหรือแม้แต่สาวใช้ และบังเอิญตกหลุมรักกับท่าน ท่านจะท าอย่างไร?”เรื่องความรักโม่จิ่วเยี่ยเป็นคนดื้อรั้นอย่างแท้จริง เมื่อก่อนเขาไม่เข้าใจรสชาติของความรัก บางทีค าถามนี้อาจยังได้ตอบยาก แต่ตอนนี้มันต่างออกไป เขารักเฮ่อจือหร่านจนฝังลึกถึงกระดูก“หากเป็นเช่นนั้น
