ที่เมืองหลวงสักครั้งโม่จิ่วเยี่ยยุ่งอยู่กับงานในไร่ ส่วนเฮ่อจือหร่านอยู่บ้านดูแลลูก ๆทั้งวันกล่าวว่าเป็นการดูแลเด็ก ๆ แต่ก็เพียงตอนกลางคืนเท่านั้นที่นางผู้เป็นมารดาจะสามารถให้เด็กทั้งสองอยู่ข้างกายได้อย่างสงบช่วงกลางวันเฮ่อฮูหยินกับฮูหยินผู้เฒ่าคือตัวหลัก คนหนึ่งเป็นย่าอีกคนเป็นยาย ย่อมอยากจะเห็นหลานน้อยทั้งสองทุกเวลาจู้เอ้อร์กับหมิงจูต่างดื่มนมผง เวลาป้อนนมก็ไม่จ าเป็นต้องให้เฮ่อจือหร่านลงมือ สองย่ายายจัดการเองได้ทั้งหมดยังมีป้าใหญ่แปดคนกับอาหญิงอีกหนึ่งคน ทุกวันวิ่งมาหาเฮ่อจือหร่านอย่างไม่รู้จักเบื่ออาจกล่าวได้ว่า ทุกการเคลื่อนไหวของเด็กน้อยล้วนผูกหัวใจของทุกคนในบ้าน ร้ายแรงกว่านั้น แค่หมิงจูย่นจมูกเล็ก ๆ ทุกคนก็ตื่นตระหนกกันมาก…
เฮ่อฮูหยินกับเฮ่อซื่อหมิงปรึกษากัน แผนเดิมคือรอให้ทารกทั้งสองครบเดือน จากนั้นสองแม่ลูกจึงจะเดินทางกลับเมืองหลวงแต่เพราะความอาลัยอาวรณ์จึงเลื่อนเวลาออกไปเรื่อย ๆตอนนี้สองแม่ลูกนั่งอยู่ในลานบ้านของเฮ่อจือหร่าน ก าลังปรึกษาเรื่องนี้กันอยู่“ท่านแม่ ข้าคิดว่าหากพวกเราไม่กลับไปเสียที่ ท่านพ่อคงจะกังวลแน่นอน” เฮ่อซื่อหมิงพูดด้วยน ้าเสียงหยั่งเชิง แต่เฮ่อฮูหยินไม่ได้สังเกต“ตอนที่หร่านหร่านคลอดลูกได้อย่างราบรื่น เจ้าก็เขียนจดหมายบอกพ่อเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ มีอะไรต้องกังวลกัน อีกอย่าง อยู่ที่นี่นอกจากจะได้เห็นหร่านหร่านแล้ว ยังมีจู้เอ้อร์กับหมิงจูน้อยที่น่ารักด้วย ถ้
