“พี่เก้า ข้ารู ้ว่าข้าวโพดมีค่ามาก ข้ามีเงินแค่นี้ ซึ่งมันเป็ นเงินที่ เถ้าแก่ถังสนับสนุนมา หากไม่เพียงพอ รอปีหน้าหลังทางการมีภาษี เพิ่มขึ้น ข้าจะค่อย ๆ ส่งคืนให้ท่าน”
เมิ่งไห่หนิงพูดด้วยน้าเสียงรีบเร่ง ราวกับกลัวว่าเป็ ดที่อยู่ในปาก จะบินหนีไป
โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้ตั้งใจจะรับเงินจากเขามากขนาดนั้น ขณะที่เขา กาลังจะนับเงินต่อหน้าเมิ่งไห่หนิง เมิ่งไห่หนิงก็วิ่งหายไป พร ้อมสั่งให้ ลูกน้องขนเมล็ดพันธุ์ข้าวโพดไปยังโรงเก็บเสบียงอย่างรวดเร็ว
ท่าทางรีบร ้อนของเขาในสายตาโม่จิ่วเยี่ย ดูราวกับว่าเขาได้ ผลประโยชน์มหาศาล จนกลัวคนอื่นจะมาเรียกคืนไป…
