โม่จิ่วเยี่ยดำเนินการตามวิธีของเฮ่อจือหร่าน
ที่จริงแล้วการทำน้ำแข็งด้วยดินประสิวไม่ได้ยากอะไร หลังจากทำตามวิธีที่เฮ่อจือหร่านบอกไว้ ไม่นานโม่จิ่วเยี่ยก็พบความตื่นเต้นว่ามีน้ำแข็งบาง ๆ เกาะอยู่บนผิวน้ำในอ่างไม้ใบเล็ก
เขาพูดอย่างตื่นเต้นว่า “หร่านหร่าน เจ้ามาดูเร็ว พวกเราทำสำเร็จแล้ว”
เฮ่อจือหร่านรู้ว่าหากใช้วิธีถูกต้อง ย่อมสำเร็จแน่นอน
ถึงกระนั้นนางก็ยังรู้สึกตื่นเต้นมาก เพราะนี่เป็นครั้งแรกในสองชาติภพที่นางได้ใช้วิธีนี้ในการทำน้ำแข็ง
“ท่านพี่ พอถึงตอนกลางคืน ข้าคาดว่าน้ำในอ่างนี้จะกลายเป็นก้อนน้ำแข็งทั้งหมดแล้ว”
“หร่านหร่าน เจ้าอาจไม่รู้ว่าในฤดูกาลนี้ การมีก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่เท่านี้จะทำให้คนอื่นอิจฉาแค่ไหน”
ตั้งแต่เด็ก เขาเป็นสหายเรียนหนังสือของหนานฉี
ในวังหลวง เขาได้เห็นกับตาตนเองว่านางสนมสองคนของจักรพรรดิซุ่นอู่ทะเลาะวิวาทกันเพราะก้อนน้ำแข็งที่ไม่ได้ใหญ่มากนัก
แม้ว่าในวังหลวงจะมีคนรับผิดชอบเก็บรักษาก้อนน้ำแข็งโดยเฉพาะ แต่นั่นก็ต้องใช้กำลังคนและทรัพยากรมากมาย
น้ำแข็งที่สามารถเก็บรักษาไว้จนถึงฤดูร้อนโดยไม่ละลายนั้นมีน้อยมาก ดังนั้นแม้แต่ในวังหลวงเอง น้ำแข็งในฤดูร้อนก็ยังเป็นของหายากยิ่ง
อีกทั้งยังถูกสงวนไว้ใช้สำหรับจักรพรรดิซุ่นอู่ พระพันปี จักรพรรดินี
