บทที่ 489 ข้าจะไม่มีวันกลับคำสัญญา
เฮ่อจือหร่านจู่ ๆ ก็นึกถึงคำพูดของพี่สะใภ้ใหญ่เมื่อครู่ ที่ว่าเด็กทั้งสองคนคือพรที่สวรรค์มอบให้แก่สกุลโม่
เมื่อเป็นเช่นนั้น ไฉนไม่ใช้คำว่า “พร” ตัวอักษรนี้มาตั้งชื่อให้เด็ก ๆ เสียเลย
นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยปากว่า “เมื่อทุกคนต่างรู้สึกว่าจู้เอ้อร์และหมิงจูเป็นพรจากสวรรค์ ทำไมไม่เรียกจู้เอ้อร์ว่าเทียนซื่อเล่า! ส่วนหมิงจูก็เรียกว่าจิ้งเอิน”
เทียนซื่อไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรมาก ก็คือความหมายตามตัวอักษร เขาคือสมบัติล้ำค่าที่สวรรค์ประทานให้แก่สกุลโม่ เรื่องชื่อของจิ้งเอินนั้นมีข้อถกเถียงมากกว่าเล็กน้อย
“น้องสะใภ้เก้า เหตุใดจึงตั้งชื่อว่าจิ้งเอินเล่า?” พี่สะใภ้รองถาม
“จิ้งหมายถึงสตรีที่มีรูปร่างบอบบาง งดงามสง่า อีกทั้งยังมีความหมายว่ามีพรสวรรค์ล้นเหลือ ข้าหวังว่าเมื่อหมิงจูโตขึ้น นางจะเป็นสตรีที่งดงามสง่าและมีพรสวรรค์ล้นเหลือ ส่วนตัวอักษรเอินนี้ เมื่อนำมารวมกับตัวอักษรซื่อในชื่อของจู้เอ้อร์ ก็จะสื่อความหมายอย่างชัดเจนว่าเป็นพรที่สวรรค์ประทานมาให้พี่น้องทั้งสอง” เฮ่อจือหร่านกล่าวถึงเหตุผลในการตั้งชื่อเช่นนี้
ทุกคนได้ฟังคำอธิบายของนางแล้ว ต่างพากันชื่นชมว่า “น้องสะใภ้เก้าช่างมีความรู้จริง ๆ ตั้งชื่อให้ลูกน้อยได้ทั้งมีความหมายและไพเราะ”
“ใช่แล้ว
