เรื่องหน้าตาของโม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่าน พวกเขาล้วนเป็นคนหน้าตาดีเหนือคนทั่วไป ลักษณะอันดีเยี่ยมเช่นนี้ผู้อื่นย่อมไม่มี กระทั่งอาหารบ ารุงครรภ์ที่เฮ่อจือหร่านได้รับ ก็ล้วนเป็นสิ่งที่ไม่มีในยุคสมัยนี้ พวกชาวบ้านใช้ชีวิตมาอย่างยากล าบาก แม้แต่ตอนตั้งครรภ์ก็ยังได้กินไม่อิ่มท้อง จึงไม่มีอาหารบ ารุงใด ๆเหล่าชาวบ้านเห็นทารกน้อยที่งดงามเช่นนี้เป็นครั้งแรก ทุกคนต่างรู้สึกว่านี่คือพรที่สวรรค์ประทานให้คนสกุลโม่ตอนนี้เฮ่อจือหร่านที่เพิ่งออกมาจากการอยู่ไฟ นางก าลังถูกบรรดาพี่สะใภ้ห้อมล้อมไม่เพียงชาวบ้านที่คิดเช่นนี้ แม้แต่คนในสกุลโม่เองก็คิดอย่างเดียวกัน
พี่สะใภ้ใหญ่มองเฮ่อฮูหยินที่อุ้มจู้เอ้อร์ไว้ในอ้อมแขนด้วยสายตาเอ็นดู แล้วกล่าวเสียงนุ่มว่า“จู้เอ้อร์กับหมิงจูของพวกเราอายุครบเดือนแล้ว แต่ยังไม่ได้ตั้งชื่อจริง พวกเขาเป็นพรที่สวรรค์มอบให้สกุลโม่ เรื่องชื่อจริงไม่ว่าอย่างไรก็ต้องตั้งให้ดี”“ใช่แล้ว พวกเราต้องตั้งชื่อที่มีความหมายให้จู้เอ้อร์กับหมิงจูของพวกเรา” พี่สะใภ้รองพูดเสริมเมื่อพูดถึงการตั้งชื่อเด็ก ๆ ทุกคนก็พากันจับจ้องมองไปยังเฮ่อจือหร่านผู้เป็นมารดาฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวว่า“หร่านหร่าน ตอนที่จู้เอ้อร์กับหมิงจูเกิดมา พ่อสามีเจ้าบอกว่าชื่อของเด็กจะให้เจ้ากับจิ่วเยี่ยเป็นคนตั้ง ไม่กี่วันก่อนข้าได้ถามจิ่วเยี่ยแล้ว เขาบอกว่าให้ฟังเจ้า ไม่สู้เจ้าตั้งชื่อให้หลานชายหลานสาวของข้าตอนนี้เลยเถอะ?”“ใช่
