อีกทั้งเขำยังต้องคำนึงถึงการรักษำการค้ำมันเทศเหล่านั้นไว้ด้วยหลังจากชั่งน้ำหนักสิ่งต่ำง ๆ แล้ว สองสามีภรรยาจึงตัดสินใจว่าหากผลผลิตถึงสามพันชั่งต่อหมู่ ราคำที่จะขำยให้ทำงการอยู่ที่ยี่สิบเหวินต่อชั่งอย่ำมองข้ามว่าเป็นเพียงราคำยี่สิบเหวินต่อชั่ง สาหรับชำวนาแล้ว มันเทศหนึ่งแสนชั่งก็ถือเป็นรายได้ที่ไม่น้อยเลยทีเดียวพึงรู้ไว้ว่าในยุคสมัยนี้ เนื้อหมูที่มีราคำแพงที่สุดยังมีราคำเพียงชั่งละสิบเจ็ดสิบแปดเหวินเท่านั้นนี่เป็นเพราะการค้ำขำยให้กับทำงการ แต่คนธรรมดำยังหาซื้อไม่ได้“น้องเขย เรื่องเมล็ดพันธุ์มันเทศ ข้ากับพี่สะใภ้เจ้ำได้ปรึกษำกันแล้ว เนื่องจากเป็นปีแรกที่เพำะปลูกและยังต้องดูแลการค้ำมันเทศของครอบครัวด้วย ดังนั้นราคำจึงต้องไม่ต ่ำกว่ายี่สิบเหวินต่อชั่ง”หนึ่งแสนชั่งของมันเทศก็คือเงินสองพันตำลึงเงินจำนวนนี้สาหรับสามีภรรยาโม่จิ่วเยี่ยแล้วไม่ได้นับว่าเป็นอะไรพวกเขำเองก็ไม่ได้หวังว่าการทำไร่จะสามารถทำเงินได้มากมายแต่ในสายตำของคนอื่นนั้นแตกต่ำงกันมาก
โดยเฉพำะพวกชำวบ้ำนที่ใช้ทั้งชีวิตขุดดินหาอาหาร แม้พวกเขำจะคิดคำนวณช้ำ แต่เมื่อหลายคนมารวมตัวกันศึกษำก็เข้าใจถึงคุณค่ำของมันเทศเหล่านี้แล้วยังไม่ทันที่เมิ่งไห่หนิงจะมีปฏิกิริยาอะไร เหล่ำชำวบ้ำนก็ไม่อาจสงบนิ่งได้อีกต่อไป“หากข้าคำนวณไม่ผิด มันเทศที่ทำงการเก็บภำษีนี้มีค่ำสองพันตำลึงใช่หรือไม่?”“ข้าคำนวณได้ตัวเลขเดียวกับเจ้ำ คือสองพันตำลึงเช่นกัน”“สวร
