ปจัดเตรียมเกวียนเสีย”แม้เจ้ำหน้ำที่เหล่านั้นจะไม่รู้มูลค่ำที่แท้จริงของมันเทศแน่ชัด แต่ก็พอจะได้เห็นจากสีหน้ำของเจ้ำนายว่าคราวนี้ทำงการคงเป็นฝ่ำยได้เปรียบพวกเขำจ้องมองมันเทศย่ำงที่ยังอยู่ในมือของคนเหล่านั้นอย่ำงอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะรีบหันหลังไปจัดการเมิ่งไห่หนิงก็ไม่ได้อยู่ต่อ พี่เก้ำตั้งราคำมันเทศไว้ต ่ำเช่นนี้ เขำก็จำเป็นต้องซื้อขำยด้วยการจ่ำยเงินทันทีเพื่อให้เขำรู้สึกสบำยใจขึ้นบ้ำงคล้อยหลังเหล่ำเจ้ำหน้ำที่ เมิ่งไห่หนิงก็กลับไปยังเมืองอวิ่นด้วยเช่นกันเรื่องที่สกุลโม่ขำยมันเทศให้กับทำงการไม่ได้ปิดบังพวกชำวบ้ำนที่มาช่วยงำน ด้วยเหตุนี้เรื่องที่สกุลโม่หาเงินได้สองพันตำลึงจากการขำยมันเทศ จึงแพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้ำนอย่ำงรวดเร็วไม่ใช่แค่เรื่องที่มันเทศขำยเงินได้สองพันตำลึงเท่านั้น ยังมีคำบรรยายที่เกินจริงถึงความอร่อยของมันเทศอีกด้วยขณะเดียวกัน โม่จิ่วเยี่ยก็ส่งคนไปตำมถังหมิงรุ่ยในเมืองให้มาที่นี่
เขำกับเฮ่อจือหร่านยังคงรักษำหลักการแบบเดิม ไม่ออกหน้ำออกตำ แค่เป็นคนจัดหาสินค้ำอยู่เบื้องหลังเท่านั้นถังหมิงรุ่ยไม่เคยต้ำนทำนต่อสิ่งที่สกุลโม่ผลิตได้เลยแม้ว่าตอนที่เขำได้รับข่ำวจะเป็นเวลากลางคืนแล้ว อีกฝ่ำยก็ยังคงเร่งม้ำมาหาโม่จิ่วเยี่ยเข้าใจถังหมิงรุ่ยดีที่สุด เขำเป็นคนคลั่งไคล้ทำการค้ำตราบใดที่เป็นเรื่องเกี่ยวกับการค้ำขำย เขำก็จะกระตือรือร้นมากกว่าใครแม้ว่าเขำจะส่งคนไปบอกถังหมิงรุ่ยค่อนข้างช้ำ แต
