ง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่รู้อะไรเลยพืชผลที่มาจากไร่ของสกุลโม่ มีชนิดไหนบ้ำงที่หากไปอยู่ในมือของถังหมิงรุ่ยแล้วจะไม่ถูกขำยในราคำสูง?เมิ่งไห่หนิงคิดว่าแม้มันเทศของสกุลโม่จะมีผลผลิตสูงกว่าเล็กน้อยและยังขำยให้กับทำงการ ราคำก็คงจะถูกลงบ้ำง เขำเตรียมใจเอาไว้แล้วว่าจะต่อรองกับอีกฝ่ำย หากราคำของมันเทศสูงมากกว่า
จำนวนเงินภำษี เขำก็จะออกหน้ำเจรจากับพี่เก้ำ ทำสัญญำค้ำประกันหรืออะไรก็ตำมเพื่อพยายามซื้อเมล็ดพันธุ์มันเทศเหล่านี้ให้ได้ทว่าราคำที่โม่จิ่วเยี่ยเอ่ยออกมา กลับเพียงยี่สิบเหวินต่อชั่ง ซึ่งเป็นสิ่งที่เมิ่งไห่หนิงคำดไม่ถึงเลยเมื่อครู่ก่อนโม่จิ่วเยี่ยจะบอกราคำ เมิ่งไห่หนิงก็คำดเดำราคำไว้แล้วมันเทศพวกนี้ในสายตำเขำ พี่เก้ำคงจะตั้งราคำอย่ำงน้อยห้ำสิบเหวินต่อชั่ง“พี่เก้ำ ราคำนี้ใช้ได้หรือ”เขำคิดว่าทุกเรื่องในสกุลโม่ล้วนให้พี่สะใภ้เก้ำเป็นผู้ตัดสินใจ พี่เก้ำตั้งใจกำหนดราคำต ่ำเช่นนี้เพราะเห็นแก่เขำใช่หรือไม่โม่จิ่วเยี่ยรู้ว่าคำพูดของเมิ่งไห่หนิงต้องการสื่ออะไร เขำยิ้มพลางตบไหล่อีกฝ่ำยเบำ ๆ“วางใจเถอะ ราคำนี้พี่สะใภ้ของเจ้ำเป็นคนกำหนดเอง”เมิ่งไห่หนิงก็ไม่ใช่คนเรื่องมากอะไร เขำรู้ว่านี่คือการสนับสนุนจากพี่เก้ำและพี่สะใภ้ที่มีต่อเขำ“เช่นนั้นข้าก็ขอขอบคุณพี่เก้ำและพี่สะใภ้เก้ำแทนชำวเมืองอวิ่นด้วย”กล่าวจบ เขำหันกลับไปเผชิญหน้ำกับเหล่ำเจ้ำหน้ำที่อีกครั้ง
“พวกเจ้ำยืนเหม่ออยู่ทำไม? รีบกลับเข้าเมืองไ
