โม่จิ่วเยี่ยถอยหลังไปก้ำวหนึ่ง ยิ้มพลางกล่าวกับชำวบ้ำนว่า“แน่นอนว่าเป็นเรื่องจริง”ในขณะที่ชำวบ้ำนกำลังจะถำมอะไรเพิ่มเติม เมิ่งไห่หนิงก็พำเจ้ำหน้ำที่หลายคนมาถึงวันนี้ตอนที่เขำเข้าทำงำน ก็รู้ว่าสกุลโม่จะขุดมันเทศในฐำนะลูกเขยของสกุลโม่ มันเทศไม่ใช่สิ่งแปลกใหม่สาหรับเขำอีกทั้งเฮ่อจือหร่านก็เคยบอกว่า มันเทศไม่เพียงแต่อร่อย แต่ยังอิ่มท้องและให้ผลผลิตสูงมากอีกด้วยวันนี้เขำตั้งใจจัดการงำนที่ที่ว่าการให้เสร็จเร็วกว่าปกติ แล้วพำคนรีบกลับมาดูทันทีที่เดินมาถึงปลายทุ่ง เขำก็ได้กลิ่นหอมหวานอันคุ้นเคยนั้นเข้าจมูก“พี่เก้ำ กำลังเผำมันเทศอยู่หรือ?”โม่จิ่วเยี่ยโยนมันเทศเผำที่ถืออยู่ในมือให้เขำเมิ่งไห่หนิงรับไว้อย่ำงคล่องแคล่ว แม้จะยังร้อนอยู่บ้ำง แต่เขำก็อดใจไม่ไหวกัดคำหนึ่งทันที่“พี่เก้ำมันเทศเผำอร่อยจริง ๆ ข้ากินเท่ำไหร่ก็ไม่เคยพอ”
เมิ่งไห่หนิงนั่งยิ้มแย้มอยู่ข้างกำยโม่จิ่วเยี่ย การกระทำเช่นนี้ทำให้พวกเจ้ำหน้ำที่ที่ตำมมาด้วยต่ำงพำกันตะลึงงันผู้บังคับบัญชำของพวกเขำมักจะเคร่งขรึมอยู่เสมอ ถึงขนาดที่คิดว่าเขำไม่รู้จักยิ้มเลยด้วยซ้ำตอนนี้ พวกเขำได้เห็นอะไรกัน?ผู้บังคับบัญชำของพวกเขำยิ้มอย่ำงไร้ความกังวล ราวกับเป็นคนละคนกับที่เห็นในยามปกติเมิ่งไห่หนิงไม่สนใจว่าผู้ใต้บังคับบัญชำจะคิดอะไรในใจ แม้ว่าเขำจะกินอย่ำงเอร็ดอร่อย แต่ก็ไม่ได้ลืมจุดประสงค์ที่รีบกลับมา“พี่เก้ำ ผลผลิตของมันเทศเป็นอย่ำงไรบ้ำง”เมื่อพูดถ
