จิ่วเยี่ยพาผู้คนออกไปนานเกินกว่าที่คาดไว้ ไม่เพียงแต่ท าให้คนสกุลโม่ที่อยู่เฝ้าหมู่บ้านซีหลิ่ง เป็นกังวล ตัวเขาเองก็รู้สึกกระสับกระส่ายไม่สบายใจแม้จะเป็นยามดึก แต่เมิ่งไห่หนิงก็ไม่อาจหลับตาลงได้หลังจากปลอบภรรยาที่กังวลอยู่ตลอดให้หลับไป เขาจึงแต่งตัวเรียบร้อยแล้วเดินไปทางทางเข้าเชิงเขาเมิ่งไห่หนิงไม่ได้บุ่มบ่ามไปตรวจสอบสถานการณ์การซุ่มโจมตีของโม่จิ่วเยี่ยและคนอื่น ๆ เพียงแค่ต้องการรอที่นี่เพื่อจะได้รู้ข่าวการกลับมาของพวกเขาเป็นคนแรกเมิ่งไห่หนิงยืนอยู่ใต้แสงจันทร์ ฟังเสียงกบร้องที่ดังมาจากรอบๆยืนนิ่งเช่นนั้นเป็นเวลากว่าหนึ่งชั่วยาม
ในที่สุดเมื่อเขาเตรียมตัวจะกลับ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังมาจากทิศทางของหมู่บ้านทหารเหล่านั้นเดินทางกลับขึ้นไปบนภูเขาเพื่อพักผ่อน โดยใช้เส้นทางเดิมที่พวกเขามาตอนแรก ตอนนี้ผู้ที่ปรากฏตัวต่อหน้าเขามีเพียงพี่น้องสกุลโม่และเหลียงห่าว เป็นต้นเมิ่งไห่หนิงไม่กล้าถามเสียงดัง แต่เดินไปต้อนรับในทิศทางของโม่จิ่วเยี่ย และคนอื่น ๆ “พี่เก้า เรื่องราวราบรื่นดีหรือไม่?”โม่จิ่วเยี่ยพยักหน้า “อืม นอกจากพวกเขามาถึงช้ากว่าก าหนดเล็กน้อย ส่วนอื่น ๆ ก็ราบรื่นดี อีกอย่างหนึ่ง ร่างของพวกนักฆ่าเหล่านั้น ข้าตั้งใจไม่แตะต้อง รอให้เจ้าหน้าที่จากในเมืองมาจัดการในเช้าวันพรุ่งนี้”เมิ่งไห่หนิงเป็นคนฉลาด ย่อมเข้าใจเจตนาของโม่จิ่วเยี่ยที่ทิ้งศพนักฆ่าไว้เป็นอย่างดี“พรุ่งนี้เช้า เมื่อท่านเ
