าวเสียงเบาว่า “หร่านหร่าน ข้ากลับมาแล้ว”เฮ่อจือหร่านรีบลุกขึ้นนั่งทันที่
“ท่านพี่ เรื่องราวเป็นอย่างไรบ้าง?”โม่จิ่วเยี่ยก้าวยาว ๆ มาถึงข้างกายนาง “หร่านหร่าน ทุกอย่างเรียบร้อยดี ข้าจะเล่ารายละเอียดให้เจ้าฟังในภายหลัง เจ้าดูเสี่ยวไป๋ก่อน มันได้รับบาดเจ็บ”“เสี่ยวไป๋บาดเจ็บหรือ? รีบให้ข้าดูเร็ว”ทันทีที่เฮ่อจือหร่านพูดจบ ครอบครัวทั้งสี่คนรวมถึงเสี่ยวไป๋ก็ปรากฏตัวขึ้นในพื้นที่มิติเด็กน้อยทั้งสองยังคงหลับสนิทในเปลของตน ข้าวปั้นน้อยรักพวกเขามาก โดยไม่ต้องรอให้คุณเจ้าของสั่ง มันก็เฝ้าดูแลพวกเขาอย่างกระตือรือร้น ซึ่งช่วยให้เฮ่อจือหร่านประหยัดเวลาไปได้มากแม้ว่านางจะเดินออกไปไกล หากเด็กน้อยทั้งสองตื่นขึ้นมา ข้าวปั้นน้อยก็จะรีบวิ่งไปแจ้งนางทันที่นางกับโม่จิ่วเยี่ยพาเสี่ยวไป๋มาที่ห้องพยาบาล หลังจากตรวจสอบแล้ว เฮ่อจือหร่านรู้สึกสบายใจขึ้นบ้างนางให้เสี่ยวไป๋ดื่มกลูโคสก่อน เพื่อให้มันฟื้นฟูพละก าลังโดยเร็วจากนั้นนางก็ท าแผลให้มันใหม่อีกครั้ง พร้อมกับอธิบายให้โม่จิ่วเยี่ยฟัง
“เสี่ยวไป๋ติดเชื้อที่แผล ท าให้มีไข้ และความอ่อนแอของมันตอนนี้น่าจะเกิดจากการเสียเลือดมากเกินไปที่บริเวณแผล เดี๋ยวข้าจะทายาให้มัน ดูแลสักสองสามวันก็น่าจะไม่เป็นไรแล้ว”ส าหรับโม่จิ่วเยี่ยและภรรยาแล้ว เสี่ยวไป๋เป็นผู้มีบุญคุณอย่างยิ่งเมื่อเร็ว ๆ นี้มันได้ช่วยเหลือพวกเขาไว้มากมายยิ่งไปกว่านั้น ความจงรักภักดีของสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ นี
