รบินของเสี่ยวไป๋กลับช้ากว่าปกติมาก ราวกับว่ามันเสียพละก าลังไปขณะที่โม่จิ่วเยี่ยก าลังสงสัย เสี่ยวไป๋ก็เสียการทรงตัว ร่างเล็ก ๆของมันเริ่มร่วงหล่นลงมาจากกลางอากาศโม่จิ่วเยี่ยรีบเร่งใช้พลัง กระโดดขึ้นไปทันที่ รับเสี่ยวไป๋เอาไว้อย่างมั่นคงก่อนมันจะตกถึงพื้น“น้องเก้า เสี่ยวไป๋บาดเจ็บหรือ?” โม่ชูหานตอนนี้ก็ไม่เดินจากไปแล้ว พี่น้องทั้งหลายต่างก็รีบเข้ามาดูสถานการณ์โม่จิ่วเยี่ยประคองมือทั้งสองข้างอุ้มเสี่ยวไป๋ รู้สึกได้ถึงความชื้นแฉะในฝ่ามือยามนี้เสี่ยวไป๋ดูอ่อนแอมาก แต่สัตว์ตัวน้อยก็ยังพยายามส่งเสียงร้อง พร้อมกับหันหัวไปทางทิศของเมืองหลวงอย่างหนักโม่จิ่วเยี่ยย่อมสามารถเข้าใจความหมายที่สัตว์เลี้ยงของตนต้องการจะสื่อสารเสี่ยวไป๋ก าลังบอกว่ามันพบเบาะแสบางอย่างแล้วนั่นคือ บุคคลที่น่าสงสัยได้ปรากฏตัวขึ้น
“เสี่ยวไป๋พบเป้าหมายแล้ว และมันก็เชื่อฟังมาก ข้าบอกให้มันสืบหาในระยะร้อยลี้ มันก็จะไม่บินออกนอกขอบเขตนี้อย่างแน่นอนดังนั้นข้าจึงมั่นใจได้ว่าพวกมันต้องอยู่ห่างจากพวกเราไม่ถึงร้อยลี้”โม่จิ่วเยี่ยรายงานข่าวที่เสี่ยวไป๋น ากลับมาให้พี่ชายฟัง พลางพลิกตัวมันเพื่อตรวจดูเป็นไปตามคาด ที่ท้องของเสี่ยวไป๋ตรงต าแหน่งที่แนบกับฝ่ามือเขามีบาดแผลอยู่ เลือดที่ไหลออกมาย้อมขนสีขาวของมันให้แดงฉานเพื่อป้องกันไม่ให้มีคนได้รับบาดเจ็บ เฮ่อจือหร่านจึงเตรียมยาไว้มากมายให้พวกเขาโม่จิ่วเยี่ยกดเบา ๆ ลงบนตัวของเสี่ยวไป๋ แต
