โม่ชูหานก็ติดตามขบวนเนรเทศมาระยะหนึ่ง ตอนนั้นเพราะร่างกายของเขาบาดเจ็บ จึงไม่ได้ติดต่อกับเจ้าหน้าที่เหล่านั้นบ่อยเหมือนอย่างโม่จิ่วเยี่ยแม้จะเป็นเช่นนั้น เขาก็รู้ดีว่าเจ้าหน้าที่เหล่านั้นดูแลครอบครัวของเขาเป็นอย่างดีก็เพราะการดูแลของพวกเขา ตลอดทางครอบครัวของพวกเขาจึงไม่ได้รับความทุกข์ทรมานมากนักบัดนี้เมื่อได้ยินว่าเจ้าหน้าที่กลุ่มนั้นเสียชีวิตหมดแล้ว ในใจย่อมรู้สึกเศร้าโศกเสียใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้“น้องเก้า ข้าจะพาลูกน้องฝีมือดีไปยังเมืองหลวง เพื่อจัดการกับพวกที่คิดวางแผนท าร้ายตระกูลของพวกเรา”โม่จิ่วเยี่ยเพิ่งเกิดความคิดเช่นเดียวกันนี้ ดังนั้น เขาจึงไม่ได้คัดค้านค าพูดของพี่แปดการแก้ปัญหาอย่างถาวรนั้นดีกว่าการรับมือไปทีละเรื่อง“พี่แปด เรื่องนี้พวกเราต้องวางแผนอย่างรอบคอบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้ พวกเรายังไม่สามารถออกจากซีเป่ยได้”โม่ชูหานไม่ชอบใช้ความคิดมาแต่ไหนแต่ไร จึงถามต่อ “เพราะเหตุใด?”
“เพิ่งได้รับข่าวจากทางเมืองหลวง และตอนนี้ก็มีโจวเหล่าปามารายงานข่าวด้วย หากข้าคาดการณ์ไม่ผิด คนที่จักรพรรดินีส่งมาคงอยู่ระหว่างทางแล้ว แม้ว่าพวกเราจะไปเมืองหลวง แต่ก็ต้องขจัดวิกฤตที่บ้านให้หมดไปเสียก่อนจึงจะได้”พี่ใหญ่ก็ก้าวเข้ามาตบไหล่โม่ชูหาน“น้องแปด น้องเก้าพูดถูก พวกเราต้องจัดการวิกฤตเฉพาะหน้าก่อน อีกอย่าง จักรพรรดินีและตระกูลเซวียสามารถเลี้ยงดูนักฆ่าได้มากมายเช่นนั้น การรักษาความปลอดภัยของ
