ยนซินนั่งอยู่ข้างเจียงฉางเซิง พลางชี้แนะเจียงซิ่วเป็นระยะ เจียงฉางเซิงชมอยู่ด้านข้างพร้อมกับหลอมโอสถไปด้วย
ผ่านไปเนิ่นนานเจียงซิ่วก็หอบแฮ่ก ร้องบอกให้หยุดต่อสู้ เทพจอมโจรเผ่นแน่บทันทีเพราะกลัวถูกเจียงฉางเซิงตำหนิ เพราะว่าเมื่อครู่เขาทนไม่ไหวใช้วิชาตัวเบาออกมาจนทำให้เจียงซิ่วล้มหน้าคว่ำ คางกระแทกจนเขียวช้ำ
เจียงซิ่วกลับเป็นบุรุษอกสามศอกตัวน้อย เขาไม่ร้องไห้ หลังจากลุกขึ้นมาก็ประลองวิชาต่อ
ฮวาเจี้ยนซินเรียกเจียงซิ่วมาหาแล้วเช็ดบาดแผลให้เขา
เจียงซิ่วหันไปมองเจียงฉางเซิง แล้วถามด้วยสีหน้าเศร้าหมอง “อาจารย์ปู่ ข้าไม่ได้เรื่องมากใช่หรือไม่”
เจียงฉางเซิงเหล่มองเขาแล้วตอบว่า “ก็นิดหน่อย“
เจียงซิ่วยิ่งทุกข์ใจ ขอบตาเริ่มแดงระเรื่อขึ้นมาแล้ว
ฮวาเจี้ยนซินรีบปลอบเขา บอกว่า “ซิ่วเอ๋อร์ เจ้ายอดเยี่ยมมากแล้ว เพียงแต่อาจารย์ปู่ของเจ้าสายตาสูงส่งเกินไป เจ้าคิดดูสิว่าคนที่อาจารย์ปู่ของเจ้าเคยสั่งสอนมีใครบ้าง แม่ทัพใหญ่ผิงอัน ฮวงชวน แล้วยังมีบิดาของเจ้าอีก”
เจียงซิ่วได้ฟังดังนั้นก็รู้สึกว่ามีเหตุผล หัวใจจึงรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง
เจียงฉางเซิงถามว่า “ซิ่วเอ๋อร์ ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับพี่น้องคนอื่นเป็นเช่นไรบ้าง”
เจียงจื่ออวี
