โม่หยวนเช่อเริ่มด้วยการทักทายบิดามารดาก่อน จากนั้นก็กล่าว อย่างตื่นเต้นว่า “โชคดีที่ข้าไม่ทาให้พวกท่านผิดหวัง การเดินทางไป หนานเจียงครั้งนี้ราบรื่นมาก ข้าพาพี่น้องของพวกเรากลับมาได้เก้า ร ้อยคน ข้าคิดว่าการน ากองก าลังขนาดใหญ่เข้าเมืองในตอน กลางวันอาจไม่เหมาะสม จึงให้พวกเขาปลอมตัวเป็ นชาวบ้าน ธรรมดา ทยอยเดินทางเข้าเมือง แล้วอ้อมมาทางทิศตะวันตกของ หมู่บ้าน”
โม่ฉิงพยักหน้าอย่างพอใจ “อืม ล าบากเจ้าแล้วหยวนเช่อ”
จากนั้นเขาก็หันไปมองโม่เจียเฉิง “เจียเฉิง เจ้าพาคนสองสาม คนไปทางทิศตะวันตก รอจนพวกเขามาถึงแล้ว เจ้าก็จัดการส่งพวก เขาขึ้นภูเขาไป”
โม่จิ่วเยี่ยติดตั้งบ้านเคลื่อนที่บนภูเขาแล้ว แม้ว่าโม่ฉิงจะไม่ได้มี ส่วนร่วมด้วย แต่เรื่องนี้เขาก็รับรู ้
ตอนนี้กองกาลังมาถึงแล้ว สามารถขึ้นไปบนภูเขาและตั้งรกราก ได้ทันที เรื่องนี้จึงไม่จาเป็ นต้องกังวลมากนัก
โม่เจียเฉิงมองบิดาแล้วเตือนว่า “ท่านพ่อ ท่านไม่คิดจะพบพวก เขาก่อนหรือ?”
โม่ฉิงจะไม่อยากพบเหล่าพี่น้องที่ร่วมเป็ นตายกับบุรุษสกุลโม่ได้ อย่างไร?
เพียงแต่ขาของเขาในตอนนี้ไม่สะดวกจริง ๆ
ความไม่สะดวกเป็ นเพียงข้ออ้างในใจของเขา สาเหตุที่แท้จริงคือ โม่ฉิงรู ้สึกว่าตนเองได้กลายเป็ นคนไร ้ค่าไปแล้ว จึงไม่มีหน้าไป ปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนเหล่านั้น
“วันนี้ข้าจะยังไม่ไป ทุกคนเดินทางมาหลายวันคงเหนื่อยมากแล้ว ให้พวกเจ้าพาพวกเขาไปพักผ่อนก่อนเถอะ”
