ุลโม่ได้อย่างสิ้นเชิง
หลายคนจึงรู้สึกยินดีกับสกุลโม่อย่างจริงใจ
ฮูหยินผู้เฒ่าก็เอ่ยชมสะใภ้เก้าไม่ขาดปาก ว่าเป็นคนมีบุญวาสนา คลอดครั้งเดียวก็ได้มาสองคน และยังสามารถรวมกันเป็นตัวอักษรค าว่า ‘ดี’ ได้อีกด้วย
เมื่อมีทายาทแล้ว ผู้คนในสกุลโม่ก็ยิ่งเปี่ยมไปด้วยความหวังส าหรับชีวิตในอนาคต
พวกเขาขยันขันแข็งกว่าเมื่อก่อน หวังว่าด้วยความพยายามของตนเอง จะสร้างสภาพความเป็นอยู่ที่ดีและสุขสบายยิ่งขึ้นให้เจ้าตัวน้อยทั้งสอง
ในวันที่เด็กตัวน้อยทั้งสองอายุได้สามวัน สกุลโม่ก็ครึกครื้นเป็นพิเศษ มีแขกมากมายมาเยี่ยมเยือนโดยไม่ต้องเอ่ยเชิญ
แขกเหล่านั้นล้วนเป็นคนที่สนิทสนมกับสกุลโม่และคนในหมู่บ้าน
หลังจากความครึกครื้นผ่านพ้นไป เจ้าตัวน้อยทั้งสองก็ถูกอุ้มกลับมาอยู่ข้างกายเฮ่อจือหร่าน
แขกเพิ่งจะกลับไป พี่เจ็ดที่ไปตามหาเหล่าอดีตผู้ใต้บังคับบัญชาจากหนานเจียงก็กลับมาพอดี
เขาเห็นแขกเหรื่อทยอยเดินออกจากบ้านตัวเองด้วยสีหน้ายินดีจึงเดาว่าอาจมีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นในครอบครัว
ด้วยเหตุนี้ โม่หยวนเช่อจึงเร่งฝีเท้า
พี่ใหญ่กับพี่รองรับหน้าที่ส่งแขก พวกเขาเห็นโม่หยวนเช่อที่ก าลังดูเหนื่อยล้าทันที่
โม่หยวนเช่อเข้ามาใกล้พี่ชายทั้งสอง จับแขนพวกเขาเดินเข้าไปในลานบ้าน “พี่ใหญ่ พี่รอง ท่านพ่อกับพี่น้องทุกคนอยู่ที่บ้านใช่หรือไม่”
“ข้าจะไปเรียกทุกคนมาเดี๋ยวนี้” พี่รองรู้ว่าน้องชายมีเรื่องจะพูดจึงหมุนตัววิ่งไปตามคนทันที่
ไม่นานนัก นอ
