กจากโม่ชูหานที่ออกไปท างานแล้ว บรรดาบุรุษสกุลโม่ก็มารวมตัวกันในห้องโถงของผู้อาวุโสทั้งสอง
โม่หยวนเช่อเริ่มด้วยการทักทายบิดามารดาก่อน จากนั้นก็กล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “โชคดีที่ข้าไม่ท าให้พวกท่านผิดหวัง การเดินทางไปหนานเจียงครั้งนี้ราบรื่นมาก ข้าพาพี่น้องของพวกเรากลับมาได้เก้าร้อยคน ข้าคิดว่าการน ากองก าลังขนาดใหญ่เข้าเมืองในตอนกลางวันอาจไม่เหมาะสม จึงให้พวกเขาปลอมตัวเป็นชาวบ้านธรรมดา ทยอยเดินทางเข้าเมือง แล้วอ้อมมาทางทิศตะวันตกของหมู่บ้าน”
โม่ฉิงพยักหน้าอย่างพอใจ “อืม ล าบากเจ้าแล้วหยวนเช่อ”
จากนั้นเขาก็หันไปมองโม่เจียเฉิง “เจียเฉิง เจ้าพาคนสองสามคนไปทางทิศตะวันตก รอจนพวกเขามาถึงแล้ว เจ้าก็จัดการส่งพวกเขาขึ้นภูเขาไป”
โม่จิ่วเยี่ยติดตั้งบ้านเคลื่อนที่บนภูเขาแล้ว แม้ว่าโม่ฉิงจะไม่ได้มีส่วนร่วมด้วย แต่เรื่องนี้เขาก็รับรู้
ตอนนี้กองก าลังมาถึงแล้ว สามารถขึ้นไปบนภูเขาและตั้งรกรากได้ทันที่ เรื่องนี้จึงไม่จ าเป็นต้องกังวลมากนัก
โม่เจียเฉิงมองบิดาแล้วเตือนว่า “ท่านพ่อ ท่านไม่คิดจะพบพวกเขาก่อนหรือ?”
โม่ฉิงจะไม่อยากพบเหล่าพี่น้องที่ร่วมเป็นตายกับบุรุษสกุลโม่ได้อย่างไร?
เพียงแต่ขาของเขาในตอนนี้ไม่สะดวกจริง ๆ
ความไม่สะดวกเป็นเพียงข้ออ้างในใจของเขา สาเหตุที่แท้จริงคือโม่ฉิงรู้สึกว่าตนเองได้กลายเป็นคนไร้ค่าไปแล้ว จึงไม่มีหน้าไปปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนเหล่านั้น
“วันนี้ข้าจะยังไม่ไป ทุกคนเดินทางมาหลายวั
