้วยความเร็วกว่าปกติมากขาสั้น ๆ ทั้งสี่ขาเคลื่อนไหวไปมาอย่างรวดเร็ว หัวกลม ๆ ใหญ่ ๆก็ส่ายไปมาไม่หยุดเมื่อวิ่งมาถึงหน้าเจ้าของ ข้าวปั้นน้อยก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นแปลก ๆทันที่
ด้วยเหตุนี้ มันจึงไม่ได้พุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของเจ้าของเหมือนเช่นทุกครั้ง แต่กลับหยุดกะทันหันที่ระยะห่างกว่าหนึ่งเมตรจากเฮ่อจือหร่านจากนั้นสิ่งมีชีวิตตัวน้อยก็เริ่มมองหาต้นตอของกลิ่นแปลกปลอมนี้ไปทั่วในที่สุดมันก็จับจ้องสายตาไปที่เด็กทารกสองคนเฮ่อจือหร่านมองการกระท าทั้งหมดของข้าวปั้นน้อยอย่างขบขันนางรู้ว่าเจ้าตัวน้อยต้องรู้สึกถึงความแปลกปลอมแน่นอนนางโบกมือเรียกข้าวปั้นน้อย แล้วชี้ไปที่ลูกแฝดชายหญิงทั้งสองของนาง พร้อมอธิบายอย่างใจเย็น“ข้าวปั้นน้อย พวกเขาล้วนเป็นลูกของข้า” ขณะที่พูด เฮ่อจือหร่านอุ้มจู้เอ้อร์ที่อยู่ใกล้นางที่สุดขึ้นมา แล้วค่อย ๆ ส่งไปให้ข้าวปั้นน้อยดู“เจ้าดูสิ เขาน่ารักมากใช่หรือไม่”เพื่อให้ข้าวปั้นน้อยเข้าใจ นางยังชี้ไปที่ท้องน้อยของตนเองซึ่งตอนนี้แบนราบแล้ว“พวกเขาเคยอยู่ตรงนี้ ตอนนี้คลอดออกมาแล้ว…”ข้าวปั้นน้อยดูเหมือนจะเข้าใจ ส่งเสียงร้อง “อือๆๆ” ออกมาเป็นชุด
เฮ่อจือหร่านตอนนี้สามารถแยกแยะความหมายคร่าว ๆ ของเสียงร้องของข้าวปั้นน้อยได้แล้ว นางรู้ว่าเมื่อข้าวปั้นน้อยส่งเสียงร้อง“อือๆๆ” ออกมาหมายถึงมันมีความสุข นั่นก็คือมันน่าจะเข้าใจค าพูดของนางแล้วอย่างไรก็ตาม นางก็ยังต้องเตือนมันสักหน่อย“ข้าวปั้นน้อย เ
