เขารู้ดีว่าทันทีที่พี่น้องสกุลโม่มาถึง หลานชายตัวน้อยก็ไม่ใช่ของเขาคนเดียวอีกต่อไปแม้ว่าในใจจะรู้สึกไม่ยินยอม แต่มารยาทที่ควรมีก็ไม่อาจขาดได้“ข้าขอคารวะพี่ชายทุกท่าน”พี่น้องสกุลโม่ล้วนอายุมากกว่าเขา เขาจึงเรียกพวกเขาว่าพี่ชายเช่นเดียวกับน้องสาวและน้องเขย“พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน คุณชายเหอไม่ต้องมากพิธีหรอก” พี่ใหญ่กล่าวประโยคหนึ่ง แล้วรีบมุ่งหน้าไปหาจู้เอ้อร์ทันที่เฮ่อซื่อหมิง แม้จะไม่อยากส่งหลานชายตัวน้อยให้คนอื่นอุ้ม แต่เขาก็รู้ดีว่าผู้มาเยือนล้วนเป็นลุงของหลานชายตัวน้อย การไม่ให้พวกเขาอุ้มสักหน่อยก็ดูจะไม่เหมาะสมเขาจ าใจมอบหลานชายให้พี่ชายคนโตของสกุลโม่“พี่ใหญ่ เบามือหน่อย” เฮ่อซื่อหมิงอดไม่ได้ที่จะเตือนสักหน่อยบรรดาบุรุษสกุลโม่ล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ มือหนัก กลัวว่าจะท าหลานชายของเขาบาดเจ็บไม่จ าเป็นต้องให้เฮ่อซื่อหมิงเอ่ยเตือนพี่ใหญ่รู้ดีว่าตนเองแรงเยอะ กลัวจะท าร้ายหลานชายตัวน้อยตอนอุ้มเด็กจึงระมัดระวังยิ่งกว่าเฮ่อซื่อหมิงเสียอีก
เมื่อพี่น้องหลายคนเห็นพี่ใหญ่อุ้มหลานชายตัวน้อยมา ก็พากันรุมล้อมเข้าไปทันที่แต่จากท่าทางของพวกเขา สามารถบอกได้ว่าทุกคนต่างระมัดระวังเบามือเบาเท้า“พี่ใหญ่ หลานชายของพวกเราหน้าตาดีจริง ๆ” โม่จงหยวนกล่าวเบา ๆ น ้าเสียงเต็มไปด้วยความเอ็นดู“อืม เด็กคนนี้หน้าตาหล่อเหลาจริง ๆ ดูดีกว่าตอนน้องเก้าเกิดมาเยอะเลย”พี่ใหญ่มองดูหลานชายตัวน้อยที่หลับอยู่ในอ้อมแขน จากน
