ั้นก็พูดกับโม่จิ่วเยี่ยว่า “น้องเก้า ท่านพ่อตั้งชื่อเล่นให้เด็กทั้งสองคนแล้ว”โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้รู้สึกแปลกใจมากนักกับเรื่องนี้ การตั้งชื่อจริงของเด็กโดยผู้อาวุโสในครอบครัวเป็นธรรมเนียมมาแต่โบราณ การตั้งชื่อเล่นก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร“พี่ใหญ่ ท่านพ่อตั้งชื่อเล่นอะไรให้พวกเขาหรือ”พี่ชายคนรองถอนหายใจ“เฮ้อ… ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าท่านพ่อคิดอะไรอยู่ ชื่อเล่นของหลานสาวคือหมิงจู ชื่อนี้ฟังดูไพเราะดี ความหมายก็ดี เป็นไข่มุกอันล ้าค่าของสกุลโม่”
พูดไปพูดมา เขาก็มองหลานชายในอ้อมกอดของพี่ใหญ่ด้วยความสงสาร แล้วอดใจไม่ไหวยื่นมือไปลูบมือน้อย ๆ ที่โผล่ออกมาของหลานชาย“เด็กน้อยที่น่ารักเช่นนี้ ท าไมต้องเรียกว่าจู้เอ้อร์ด้วย ชื่อเล่นนี้ช่างติดดินเสียจริง เหมือนกับเด็ก ๆ ในหมู่บ้านซีหลิ่งเลย”อย่างไรก็ตาม พวกเขาเติบโตมาในเมืองหลวงตั้งแต่เด็ก และคบหากับบุตรหลานของตระกูลใหญ่ ๆ พวกเขาไม่เคยเห็นครอบครัวใดตั้งชื่อเล่นให้ลูกแบบนี้มาก่อนเกรงว่าน้องเก้าจะไม่พอใจ พี่ใหญ่จึงรีบอธิบายว่า “น้องเก้า ท่านพ่อคิดว่าต้าเป่าเป็นหลานชายคนโตของสกุลโม่พวกเรา และในอนาคตจะเป็นเสาหลักของสกุลโม่ ดังนั้นจึงตั้งชื่อเล่นเช่นนี้ ชื่อเล่นก็แค่ใช้เรียกกันในครอบครัวเท่านั้น เมื่อถึงเวลา เจ้ากับน้องสะใภ้เก้าก็ตั้งชื่อจริงที่ไพเราะให้เด็กน้อยก็ได้”เรื่องการตั้งชื่อเล่นให้ลูก โม่จิ่วเยี่ยยังไม่เคยคิดถึงปัญหานี้เลยในใจของเขา ไม่ส าคัญว่าเด็กจ
