ะชื่ออะไร ขอเพียงแค่พวกเขาปลอดภัยก็พอ“หากท่านพ่อคิดว่าดีก็ใช้ได้แล้ว ชื่อเล่นเรียกง่าย ๆ ก็พอ”พี่ชายหลายคนเห็นโม่จิ่วเยี่ยพูดเช่นนี้ ก็มองหน้ากันไปมาน้องเก้านี่ช่างตรงไปตรงมาจริง ๆ ถึงกับไม่รู้สึกว่าท่านพ่อก าลังให้ความส าคัญกับลูกสาวมากกว่าลูกชาย
ไม่เป็นไร หลานชายตัวน้อยยังมีพวกเขาที่เป็นลุงคอยรักและเอ็นดูอยู่โม่จิ่วเยี่ยเห็นว่าที่นี่ไม่มีธุระอะไรของตนแล้ว จึงกลับห้องไปเฝ้าเฮ่อจือหร่านต่อเดิมทีเฮ่อจือหร่านนั้นนอนหลับไม่สนิท หากไม่ใช่เพราะการคลอดบุตรท าให้ร่างกายอ่อนเพลียเกินไป นางก็คงไม่มีทางหลับไปได้โม่จิ่วเยี่ยเพิ่งมาถึงข้างเตียง นางก็ลืมตาขึ้นแล้ว“หร่านหร่าน เจ้าตื่นแล้วหรือ?” โม่จิ่วเยี่ยรีบเข้าไปใกล้ทันที่เฮ่อจือหร่านใช้สองมือยันตัวเตรียมจะลุกขึ้นนั่ง โม่จิ่วเยี่ยจึงรีบเข้าไปประคองนางไว้ “หร่านหร่าน เจ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่?เจ้าหิวหรือไม่ ข้าจะให้อวี่เอ๋อร์จัดหาอาหารมาให้เจ้า?”เฮ่อจือหร่านส่ายหัว แล้วเอนตัวพิงแขนของโม่จิ่วเยี่ย พลางกวาดตามองไปรอบ ๆ“แล้วลูก ๆ ล่ะ?”“หมิงจูถูกท่านแม่อุ้มไปให้ท่านพ่อดู ส่วนจู้เอ้อร์กับท่านแม่ยายอยู่ที่ห้องด้านข้าง”“หมิงจู จู้เอ้อร์?”โม่จิ่วเยี่ยยิ้ม “หมิงจูกับจู้เอ้อร์เป็นชื่อเล่นของลูก ๆ เรา”
เฮ่อจือหร่านก็อดข าไม่ได้ นางเพียงแค่หลับไปครู่เดียว ชื่อเล่นของลูกก็ถูกตั้งเรียบร้อยแล้ว“เจ้าเป็นคนตั้งหรือ?”นางก็รู้กฎบางอย่างของราชวงศ์ต้าซุ่น ชื่
