ียงเด็กร้องจะไม่ดังมาก แต่ข้างนอกก็ยังได้ยินชัดเจนทั้งคู่ที่เป็นย่าและยายจะไม่ร้อนใจได้อย่างไร?
อย่างไรก็ตาม พวกนางไม่ได้ไปดูเด็กก่อน แต่กลับเดินไปหาเฮ่อจือหร่านใบหน้าของเฮ่อจือหร่านในตอนนี้เปียกชื้น ผมยุ่งเหยิงติดอยู่บนแก้มขาวซีด ทั้งร่างดูอิดโรยอย่างยิ่งเฮ่อฮูหยินรู้สึกเจ็บปวดจนร้องไห้ออกมานางจับมือของเฮ่อจือหร่านไว้“หร่านหร่าน เจ้าเหนื่อยมากแล้ว หมอต าแยบอกว่าเจ้าคลอดลูกชายแล้ว เจ้าอดทนอีกสักหน่อย รอให้เจ้าตัวน้อยอีกคนออกมา เจ้าก็จะไม่เจ็บปวดแล้ว”ในตอนนี้ฮูหยินผู้เฒ่าก็น ้าตาเอ่อคลอโดยไม่รู้ตัวเช่นกัน“หร่านหร่าน เจ้าเหนื่อยมากแล้ว เจ้าคือผู้มีพระคุณอย่างยิ่งของสกุลโม่”ค าพูดของนางไม่ได้เป็นเพราะการให้ความส าคัญกับลูกชายมากกว่าลูกสาว หรือเพราะเฮ่อจือหร่านให้ก าเนิดลูกชายแก่สกุลโม่แต่นี่เป็นค าพูดที่มาจากใจจริงของฮูหยินผู้เฒ่าบุตรชายสกุลโม่ทั้งเก้าคนต่างแต่งงานมีภรรยากันหมดแล้วนับตั้งแต่โม่จวินรุ่ยแต่งงาน ฮูหยินผู้เฒ่าก็รอคอยหลานมานานกว่าสิบปีแล้วบัดนี้ในที่สุดก็มีหลานน้อยเสียที่ นางจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร?
เพิ่งคลอดบุตรออกมา แม้ว่าความเจ็บปวดของเฮ่อจือหร่านจะยังไม่หายไป แต่ร่างกายก็เบาสบายขึ้นบ้าง นางรู้สึกสบายขึ้นไม่น้อยตอนนี้นางไม่อยากพูดอะไรเลย เมื่อครู่ตอนคลอดลูกคนโตต้องใช้แรงมาก นางหวังว่าจะสามารถฟื้นฟูตัวเองได้อย่างรวดเร็วหมอต าแยจ้าวเห็น ฮูหยินทั้งสองวนเวียนอยู่รอบหญิงที่เ
