พิ่งจะคลอด พูดคุยกันไม่หยุด โดยไม่มีใครสนใจไปดูหลานชายตัวอ้วนขาวที่เพิ่งเกิดมา นางจึงอดไม่ได้ที่จะเตือนว่า“เด็กน้อยคนนี้ตัวขาวอ้วนน่าเอ็นดูยิ่งนัก พวกท่านไม่อยากไปดูหรือ?”ช่างแปลกจริง ๆ เมื่อนางไปท าคลอดให้บ้านอื่น พอได้ยินว่าเกิดเป็นเด็กชายตัวอวบอ้วน ทั้งบ้านต่างแย่งกันไปดูเด็กแต่สกุลโม่นี่ช่างแปลกยิ่งนัก คนมากมายขนาดนี้ แต่ทุกคนกลับมาห่วงใยแต่หญิงที่เพิ่งคลอด ไม่มีใครพูดถึงการไปดูเด็กเลยในตอนนี้ โม่จิ่วเยี่ยก็รู้สึกตัวขึ้นมา เขายังอุ้มลูกชายของตนเองอยู่ในอ้อมแขนเพียงแต่ว่าลูกชายตัวเล็กมาก ร่างกายของเขาแข็งที่ออยู่ตรงนั้นไม่กล้าขยับเขยื้อน กลัวว่าตัวเองจะออกแรงมากเกินไปจนท าลูกชายบาดเจ็บ“ท่านแม่ แม่ยาย พวกท่านใครก็ได้จะมารับเด็กไปหน่อย”
เขาอยากจะดูลูก แต่กลับไม่กล้าขยับแม้แต่น้อยฮูหยินผู้เฒ่าเห็นท่าทางของบุตรชายตน ก็นึกถึงตอนที่นางคลอดโม่จวินรุ่ยในตอนนั้น โม่ฉิงก็เป็นเช่นเดียวกัน เพราะเป็นบุตรคนแรกของพวกเขา จึงไม่มีประสบการณ์ในการอุ้มเด็กเลย เมื่อหมอต าแยส่งเด็กให้เขา ก็เหมือนกับโม่จิ่วเยี่ยไม่มีผิด ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับท่อนไม้ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อยนางรีบเข้าไปรับหลานชายตัวน้อยจากอ้อมแขนของโม่จิ่วเยี่ยก่อนเฮ่อฮูหยินเฮ่อฮูหยินก้าวเข้ามาแล้วค่อย ๆ เปิดมุมผ้าห่มขึ้นเล็กน้อยทันใดนั้น มุมปากของทั้งสองคนก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มกว้างโดยไม่รู้ตัว“ฮูหยิน หลานชายตัวน้อยของข้านี่ขาวจริงๆ
