”ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยเห็นด้วยอย่างยินดี “ใช่แล้ว เด็กคนอื่นเกิดมาล้วนแดงก ่า แต่เด็กคนนี้กลับขาวสะอาดน่ารัก”“ดูดวงตาและคิ้วนี่สิ เหมือนกับจิ่วเยี่ยถึงแปดส่วน” เฮ่อฮูหยินกล่าว“แม่สะใภ้ ท่านไม่เคยเห็นจิ่วเย่ตอนเด็ก ๆ พ่อลูกคู่นี้เหมือนแกะออกมาจากพิมพ์เดียวกันเลย”
เฮ่อจือหร่านได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ ก็ลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ“ท่านแม่ อุ้มลูกมาให้ข้าดูหน่อย”นางอยากเห็นบุตรชายของตน ลูกที่นางตั้งท้องมาอย่างยากล าบากถึงสิบเดือน แล้วยังต้องทนทุกข์ทรมานมากมายกว่าจะคลอดออกมาได้ว่าหน้าตาเป็นอย่างไรกันแน่ฮูหยินผู้เฒ่าได้ยินดังนั้น จึงอุ้มเด็กน้อยเดินมาที่เตียง แล้วหันใบหน้าของทารกน้อยไปทางเฮ่อจือหร่านเพื่อให้นางได้เห็น“หร่านหร่าน เจ้าดูสิ หน้าตาเหมือนกับจิ่วเย่ไม่มีผิดเลยใช่หรือไม่?”ทารกน้อยเพียงแค่ร้องไห้สองสามครั้งตอนเพิ่งคลอดออกมาเท่านั้น หลังจากที่หมอต าแยห่อตัวด้วยผ้าห่มแล้ว ก็เข้าสู่นอนหลับอย่างรวดเร็วแก้มป่อง ๆ ของทารกน้อยขาวอมชมพู ริมฝีปากเล็ก ๆ ห่อเข้าหากัน ราวกับก าลังเป่าฟองอากาศอยู่ช่างน่ารักเหลือเกิน เฮ่อจือหร่านรู้สึกว่านี่คือทารกน้อยที่น่ารักที่สุดเท่าที่นางเคยเห็นมา
ความรักของแม่ที่เกิดขึ้นจากส่วนลึกของหัวใจพลันผุดขึ้นมาหากไม่ใช่เพราะนางไม่สะดวกในตอนนี้ นางคงอยากอุ้มลูกน้อยมากอดและจุมพิตเสียจริงในขณะที่นางจ้องมองบุตรชายด้วยสายตาเปี่ยมด้วยความรักและเอ็นดู จู่ ๆ นางก็รู้สึกถึงความเจ็
