องนาง
เขาใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อบนหน้าผากของนางด้วยความเป็นห่วง
“เฮ่อจือหร่าน หากเจ้าเจ็บปวดก็ร้องออกมาเถิด หรือจะตีข้าก็ได้” โม่จิ่วเยี่ย ขยับตัวเข้าไปใกล้ เพื่อให้เฮ่อจือหร่านสามารถระบายความรู้สึกได้สะดวก
แม้เฮ่อจือหร่านจะเจ็บปวดราวกับตายแล้วเกิดใหม่ แต่นางก็ยังไม่สูญเสียสติสัมปชัญญะ
เมื่อเห็นโม่จิ่วเยี่ยขยับเข้ามาใกล้ นางก็เลื่อนตัวถอยหลังไปเล็กน้อย
เมื่อเห็นนางเป็นเช่นนั้น ความรู้สึกของโม่จิ่วเยี่ยก็รู้สึกเจ็บปวด
ดวงตาของเขาแดงก ่า เขาจับมือของเฮ่อจือหร่านไว้
“หร่านหร่าน พวกเราคงจะมีลูกแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว หลังจากนี้จะไม่มีอีกแล้ว การได้เห็นเจ้าทรมานเช่นนี้ ข้ารู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น”
เขารู้สึกเจ็บปวดใจจริง ๆ ภรรยาเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็ง หากนางยังทนความเจ็บปวดไม่ไหว ไม่ต้องคิดก็รู้ว่ามันต้องเจ็บมากแค่ไหน
“ข้าจะไม่มีลูกอีกแล้วจริง ๆ…” เฮ่อจือหร่านเอ่ยประโยคนี้ออกมาด้วยความเจ็บปวด
ความเจ็บปวดนี้ นางไม่รู้จะบรรยายออกมาอย่างไรดี
