งรู้สึกมึนงงอยู่บ้าง โชคดีที่มีคนคอยประคองอยู่ นางไม่ได้ฝืนตัวเอง อาศัยก าลังของคนทั้งสองค่อย ๆ เดินไปข้างหน้าเมื่อกลับมาจากห้องน ้า เฮ่อจือหร่านยังคงง่วง เพียงแต่ความรู้สึกอยากเข้าห้องน ้าตลอดเวลาท าให้นางหลับได้ไม่นานคืนนี้ นางเข้าห้องน ้านับครั้งไม่ถ้วนโม่จิ่วเยี่ยรู้สึกกังวล คิดว่าภรรยาอาจมีอาการผิดปกติบางอย่างเห็นเขาขมวดคิ้วด้วยความกังวล ฮูหยินผู้เฒ่าจึงอธิบายว่า “จิ่วเยี่ย เจ้าไม่ต้องกังวลไป สตรีก่อนคลอดบุตรล้วนเป็นเช่นนี้”“แต่หากหร่านหร่านพักผ่อนไม่ดี พรุ่งนี้ยังจะมีแรงคลอดได้อย่างไร” โม่จิ่วเยี่ยถามด้วยความกังวลแม้ว่าเขาจะเห็นหญิงที่ต้องก่อนคลอดเป็นครั้งแรก แต่หนังสือที่เขาอ่านในยามว่างก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์ในหนังสือกล่าวว่า ก่อนคลอดสตรีควรรักษาก าลังกายและก าลังใจเพื่อให้คลอดบุตรได้ราบรื่นยิ่งขึ้นฮูหยินผู้เฒ่าเองก็รู้สึกจนปัญญาเช่นกัน เรื่องเช่นนี้นางเคยผ่านมานับครั้งไม่ถ้วน และล้วนแล้วอาศัยความมุ่งมั่นอดทนของตนเองพอถึงยามรุ่งสาง เฮ่อจือหร่านยังเข้าห้องน ้า จากนั้นท้องน้อยนางก็เริ่มปวดขึ้นเล็กน้อย
เฮ่อซื่อหมิงเห็นสีหน้าของนางผิดปกติ จึงถามว่า “หร่านหร่านเจ้าปวดท้องหรือ?”เฮ่อจือหร่านใช้มือข้างหนึ่งประคองท้องใหญ่ ขมวดคิ้วพลางกล่าวว่า “เมื่อครู่รู้สึกเจ็บนิดหน่อย แต่ดีขึ้นแล้ว”เสียงของนางเพิ่งจะขาดหาย คิ้วก็ขมวดแน่นยิ่งขึ้น เพราะความเจ็บปวดนั้นกลับมาโจมตีอีกครั้งเฮ่อซื่อหมิงรีบก
