บุรุษอาภรณ์ดำทอดสายตามองโครงกระดูกสีขาวที่กระจัดกระจายอยู่นพื้น แล้วทรุดตัวลงคุกเข่า น้ำเสียงสั่นระริกเอ่ยว่า “นี่คือโครงกระดูกภูตเชียวนะ…เหตุไฉนจึงอ่อนแอถึงเพียงนี้…”
เจียงจื่ออวี้ยืนอยู่บนชายหลังคา ทอดสายตามองภาพนี้จากไกลๆ แล้วก็ตกตะลึงเฉกเช่นเดียวกัน
ยามโครงกระดูกภูตปรากฏ เจียงจื่ออวี้หวั่นผวา แต่ยังไม่ทันปล่อยให้เขาคิดเพ้อเจ้อเหลวไหล โครงกระดูกภูตก็ถูกเจียงฉางเซิงซัดแตกกระจายอย่างสบายๆ
บิดาของเขาแข็งแกร่งมากเพียงใดกันแน่นะ
จู่ๆ เจียงจื่ออวี้ก็ค้นพบว่าไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าเจียงฉางเซิงแข็งแกร่งมากเพียงใด ไม่ว่าศัตรูจะแข็งแกร่งมากขนาดไหน เจียงฉางเซิงก็ทำให้พวกเขาพ่ายแพ้ย่อยยับได้อย่างสบายๆ
เขาทราบเรื่องราวความเป็นมาในชีวิตของเจียงฉางเซิง แต่ไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าเจียงฉางเซิงเติบโตมาอย่างไร
เจียงจื่ออวี้ยกมือขึ้น ส่งสัญญาณให้องครักษ์ชุดขาวที่เร่งรีบมาจากทั่วทุกสารทิศหยุดเคลื่อนไหว
เจียงฉางเซิงก้มลงมองบุรุษชุดดำ แล้วถามว่า “ยังมีลูกไม้อะไรอีกหรือไม่”
บุรุษชุดดำตกอยู่ในความหวาดกลัว เขาหัวเราะอย่างเศร้าสร้อย “มีขั้นกายาทองคำอยู่จริงๆ สินะ…”
เขาลุกขึ้นมาอย่างยากลำบากด้วยจนปัญญาที่กำลังภายในถูกโจมตีแตกสลายห
