ญในการพลิกท่าเด็กในครรภ์ของเฮ่อจือหร่าน เฮ่อซื่อหมิงไม่กล้าเสียสมาธิหรือประมาทแม้แต่น้อยเขามองไปที่โม่จิ่วเยี่ยซึ่งมีสีหน้างุนงงไม่รู้จะท าอย่างไร“เฝ้าประตูให้ดี ห้ามให้ใครเข้ามาทั้งนั้น”โม่จิ่วเยี่ยพยักหน้าอย่างเหม่อลอย จากนั้นก็ปล่อยแขนออกจากมือเฮ่อจือหร่านอย่างไม่เต็มใจ แล้วเดินไปที่ประตู“ท่านแม่ พี่ใหญ่กล่าวว่าการรักษาในตอนนี้ส าคัญมาก ท่านยังไม่สามารถเข้ามาได้”เมื่อได้ยินว่าตนเองไม่สามารถเข้าไปได้ เฮ่อฮูหยินยิ่งกระวนกระวายมากขึ้น“จิ่วเยี่ย เจ้าเปิดประตูสิ แม่แค่อยากอยู่เป็นเพื่อนหร่านหร่าน แม่สัญญาว่าจะไม่รบกวนซื่อหมิงในการท าคลอด”แม้ว่าเฮ่อจือหร่านจะเจ็บปวดทรมาน แต่นางก็ไม่ได้สูญเสียสตินางรู้ว่าท่านแม่ต้องได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของนางจึงตกใจ
นางพยายามอดกลั้นความเจ็บปวดที่ท้องไว้ แล้วพูดไปทางประตูว่า“ท่านแม่ ข้ายังไหว ท่านไม่ต้องกังวลไป”โม่จิ่วเยี่ยเพิ่งได้ยินแม่ยายพูดเช่นนั้น ก็เริ่มรู้สึกลังเลแล้ว ก าลังครุ่นคิดว่าจะเปิดประตูให้นางเข้ามาหรือไม่ค าพูดของภรรยาท าให้เขาตัดสินใจอย่างแน่วแน่“ท่านแม่ ข้าอยู่เป็นเพื่อนหร่านหร่าน ท่านวางใจได้”ตอนนี้เฮ่อฮูหยินร้องไห้จนพูดไม่ออก นางพิงร่างกับประตูห้องทั้งร่างร่างกายราวกับจะทรุดลงไป“หร่านหร่านของแม่ หากเจ้าเป็นอะไรไป แม่ก็คงอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว…”ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นแม่สะใภ้เสียใจจนควบคุมตัวเองไม่ได้ จึงเรียกลูกสะใภ้คนโตและหลานเอ๋อร์
