โม่จิ่วเยี่ยจดจ าไว้ในใจหากวันหนึ่งเขามีความคิดอื่นใด เมื่อนึกถึงความทุกข์ทรมานที่หร่านหร่านต้องเผชิญในวันนี้ เขาก็จะมีเหตุผลที่จะกลับใจได้
เฮ่อจือหร่านยังคงประเมินความอดทนของตัวเองสูงเกินไปในตอนนี้นางไม่สามารถควบคุมตัวเองไม่ให้ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดได้อีกต่อไปโม่จิ่วเยี่ยโอบกอดนางด้วยความเจ็บปวดใจ น ้าเสียงของเขาสั่นสะอื้น“หร่านหร่าน หากเจ้าเจ็บก็ตีข้าเถิด ต่อไปพวกเราจะไม่มีลูกอีกแล้ว”ในตอนนี้ เฮ่อจือหร่านไม่สามารถรับฟังค าพูดของโม่จิ่วเยี่ยได้อีกแล้ว นางกุมมือของเขาแน่น เล็บของนางจิกลงไปในเนื้อของเขาโดยไม่รู้ตัวเมื่อเห็นรอยแผลบนมือตัวเองที่ถูกภรรยาข่วนเอาไว้ โม่จิ่วเยี่ยรู้สึกว่ามันยังเบาเกินไปเมื่อเทียบกับความทุกข์ทรมานที่ภรรยาได้รับความเจ็บปวดของเขายังห่างไกลนัก ดังนั้น เขาจึงพับแขนเสื้อขึ้นปล่อยให้เฮ่อจือหร่านข่วนแขนของเขาฮูหยินผู้เฒ่าและเฮ่อฮูหยินได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวภายในห้อง หญิงชราทั้งสองน ้าตาไหลพรากราวกับสายฝนเฮ่อฮูหยินไม่รู้ว่าสถานการณ์ของบุตรสาวเป็นอย่างไร นางไม่อยากรอคอยอยู่กับที่อีกต่อไป จึงรีบเดินไปที่ประตูห้องของเฮ่อจือหร่าน ออกแรงผลักประตูเพื่อจะเข้าไปดูให้แน่ใจ
ทว่าประตูถูกโม่จิ่วเยี่ยปิดไว้จากด้านใน นางจึงไม่สามารถผลักเข้าไปได้ด้วยความจนใจเฮ่อฮูหยินจึงได้แต่ตะโกนเรียกสุดเสียง “ซื่อหมิงจิ่วเยี่ย เปิดประตูให้แม่เข้าไปดูหร่านหร่านหน่อย”ตอนนี้เป็นช่วงเวลาส าคั
