องเขยจะเชื่อหรือไม่?”โม่จิ่วเยี่ยชะงักไปตอนที่อยู่ในเมืองหลวง แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยได้มีปฏิสัมพันธ์กับพี่ชายภรรยาคนนี้ แต่ก็เคยได้ยินมาว่าเฮ่อซื่อหมิงเป็นคนชื่นชอบการอ่านหนังสือมาตั้งแต่เด็ก และแทบจะไม่ค่อยออกไปข้างนอกโดยเฉพาะเมื่อไม่นานมานี้ ตอนเขากลับไปเมืองหลวง ก็ได้ยินมาว่าเฮ่อซื่อหมิงสอบขุนนางได้ดี ยิ่งเป็นการยืนยันถึงความรักในการอ่านหนังสือต าราของเขาพอเฮ่อซื่อหมิงกล่าวถึงความรู้ของตนเอง โม่จิ่วเยี่ยย่อมไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ แต่เมื่อครู่นี้เขากลับพูดอะไรออกมา?เขาบอกว่าตัวเองคือหมอต าแย?
นี่…นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?จางซานเห็นโม่จิ่วเยี่ยยืนงงงวยอยู่ตรงนั้น จึงเดินเข้าไปช่วยอธิบายว่า“ไม่ปิดบังท่านเขย นายท่านกับฮูหยินของพวกเราไม่รู้เลยว่าคุณชายใหญ่คือหมอต าแยที่เก่งกาจมาก ข้าส่งจดหมายกลับไปให้นายท่าน บอกว่าฮูหยินต้องการให้ท่านหาหมอต าแยที่เก่งกาจมาที่ซีเป่ยไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม ผู้คนในเมืองหลวงต่างรู้กันดีว่าหมอต าแยคนนั้นเคลื่อนไหวที่ไม่แน่นอน หากต้องการพบเขา ก็ต้องไปที่ประตูทิศใต้ของเมืองหลวง แล้วแขวนป้ายไว้ที่ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง”“หมอต าแยจะส่งคนมาเก็บป้ายเป็นระยะ จากนั้นจะเลือกไปตรวจอาการให้กับครอบครัวที่มีคนป่วยหนักเพียงไม่กี่ราย สิ่งส าคัญที่สุดคือหมอต าแยไปมาไร้ร่องรอย เมื่อปรากฏตัวก็มักสวมชุดขาวและสวมหมวกคลุมอยู่เสมอ ไม่มีใครรู้ตัวตนที่แท้จริงของเขา หลังนายท่านได้ยินว่าคุณหนูใ
