เฮ่อฮูหยินที่เพิ่งถามออกไปก็รู้สึกเสียใจแล้วนางตื่นเต้นเกินไปจนลืมว่าอยู่ต่อหน้าเฮ่อจือหร่านตอนนี้ได้รับการตือนจากฮูหยินผู้เฒ่าจึงรีบปิดปากตนเอง“ค าพูดของหมอต าแยจ้าวมีเหตุผล การมองต าแหน่งของทารกแฝดไม่ออกนั้นเป็นเรื่องปกติ”พี่สะใภ้ทั้งหลายก็เห็นว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดี จึงพากันฮูหยินผู้เฒ่าทั้งสองและหมอต าแยจ้าวออกจากห้องของเฮ่อจือหร่านไปพี่สะใภ้ใหญ่กล่าวขึ้น“ในเมื่อหมอต าแยจ้าวบอกแล้วว่าน้องสะใภ้เก้าจะไม่คลอดวันนี้พวกเราก็กลับไปพักผ่อนกันแต่เนิ่น ๆ เถอะ ให้น้องเก้ากับน้องสะใภ้เก้าได้พักผ่อนเร็ว ๆ เก็บแรงไว้ให้คลอดหลานชายหลานสาวของพวกเราอย่างราบรื่น”“ถูกต้อง พวกเจ้าทุกคนกลับไปพักผ่อนเถอะ” ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นด้วย แล้วก าชับหลานเอ๋อร์“เจ้าอยู่ที่นี่ หากมีความเคลื่อนไหวอะไรก็ให้รีบไปเรียกข้าทันที”“ฮูหยินผู้เฒ่าวางใจได้เจ้าค่ะ หลานเอ๋อร์จะคอยเฝ้าอยู่ที่นี่เอง”หลานเอ๋อร์รับค าพร้อมกับเดินตามกลุ่มคนออกไป พอออกจากห้องก็ใส่ใจปิดประตูให้เรียบร้อย
เฮ่อจือหร่านเห็นทุกคนเดินออกไปหมดแล้ว แต่โม่จิ่วเยี่ยยังคงยืนเหม่อลอยอยู่ตรงนั้น“ท่านพี่ ท่านอย่าตื่นเต้นไปเลย ข้าจะเข้าไปในพื้นที่มิติตรวจสอบดูสักหน่อย”โม่จิ่วเยี่ยได้สติกลับมาพอนางเอ่ยเช่นนั้นเขารู้ว่าหลานเอ๋อร์ยังคงยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู ก าลังเตรียมจะไปก าชับสักหน่อยว่าพวกเขาต้องการพักผ่อน หากไม่มีเรื่องด่วนอะไรก็อย่าให้ใครมารบกวนแต่ยังไม่ทันที่เขาจะ
