นี้นางไม่ได้รู้สึกไม่สบายอะไร อาจเป็นเพราะอยู่ข้างนอกมาทั้งวัน แค่รู้สึกว่าร่างกายเหนื่อยล้าเท่านั้นฮูหยินผู้เฒ่านั่งอยู่ข้างเตียง จับมือของเฮ่อจือหร่านเอาไว้“หร่านหร่านอย่ากลัวไปเลย ข้ากับแม่ของเจ้าจะอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนเจ้าตลอด”เฮ่อจือหร่านมองออกว่า แม้ภายนอกแม่สามีจะดูใจเย็น แต่ในใจนางคงก าลังประหม่ามาก“ท่านแม่ ข้าไม่กลัวหรอก ก็แค่คลอดลูกเท่านั้น ข้าท าได้”พี่สะใภ้สามได้ยินนางพูดเช่นนั้นจึงเดินเข้ามาหาด้วยดวงตาแดงก ่า
“น้องสะใภ้เก้า พวกข้ารู้ว่าเจ้าล าบากมาก พวกข้าจะอยู่เป็นเพื่อน พอเด็กคลอดออกมาแล้ว เจ้าก็ไม่ต้องกังวลอะไร ในบ้านมีพี่สะใภ้อยู่มากมาย พวกข้าจะผลัดกันดูแลให้ รับรองว่าเจ้าจะได้อยู่ไฟอย่างสบายใจ ไม่ต้องล าบากแม้แต่น้อย”“ถูกต้องแล้ว น้องสะใภ้เก้า พวกเราพี่น้องสะใภ้สามารถช่วยเจ้าดูแลเด็ก ๆ ได้ แต่มีเด็กสองคนนั้นน้อยเกินไป พวกข้าไม่รู้ว่าต้องรออีกนานแค่ไหนกว่าจะถึงคราวได้ดูแลบ้าง” พี่สะใภ้ใหญ่กล่าวด้วยน ้าเสียงหยอกล้อเล็กน้อย เพื่อบรรเทาความตึงเครียดของทุกคนค าพูดนี้ส่งผลไม่น้อยทีเดียว บรรดาสตรีต่างแย่งกันบอกว่าตนเองจะเป็นคนแรก ช่วยน้องสะใภ้ดูแลเด็ก ๆต่อมาก็เป็นภาพที่บรรดาพี่สะใภ้แย่งชิงกัน ทุกคนต่างอยากเป็นคนแรกที่ได้ช่วยน้องสะใภ้เก้าดูแลเด็ก ไม่มีใครอยากเป็นคนสุดท้ายภาพเหตุการณ์เช่นนี้ท าให้ทุกคนลืมเรื่องของเฮ่อจือหร่านไปชั่วขณะขณะที่ทุกคนก าลังถกเถียงกันอย่างออกรสว่า
