ตามองค์ชายเจ็ดมาท้าต่อสู้ที่นี่และพ่ายแพ้ไป จากนั้นก็ไม่ได้ปรากฏตัวอีก หายไปราวกับอากาศธาตุ เจียงฉางเซิงกระทั่งนึกว่าเขาตายแล้วด้วยซ้ำ นับๆ ดูก็ผ่านไปสี่สิบเอ็ดปีแล้ว
ความเสียใจเดียวก่อนเมิ่งชิวซวงจะตายก็คือไม่ได้พบกับเมิ่งชิวเหออีก เพราะพวกเขาเป็นพี่น้องกันแท้ๆ
หลี่หมิ่นเอ่ยว่า “ไม่รู้ว่าคนผู้นี้ไปร่ำเรียนยอดวิชาเทพสะท้านภพมาจากที่ใด ครั้งประลองอยู่ที่ทะเลสาบชุมสนนั้น เขาสามารถสยบเหล่าผู้กล้าทั้งมวลลงได้ คนในยุทธภพต่างคิดว่าเขามีความสามารถที่จะท้าสู้กับจักรพรรดิตะวันจรัสได้ทีเดียว”
เจียงฉางเซิงกล่าวว่า “วันหน้าจับตาดูความเคลื่อนไหวของเขาให้มากๆ สักหน่อย”
หลี่หมิ่นพยักหน้า หลังจากบอกกล่าวอีกหลายเรื่องจึงจากไป
เจียงฉางเซิงมองไปยังท้องฟ้า ใจลอยอยู่เงียบๆ
ไป๋หลงเลื้อยลงมาตามกิ่งก้านต้นไม้ ลำตัวเขื่องของมันทำให้ต้นไม้วิญญาณปฐพีโยกสั่น ดีที่เวลานี้ต้นไม้วิญญาณปฐพีก็มีขนาดใหญ่โตแล้วเช่นกัน เป็นเหมือนต้นไม้เก่าแก่อายุร้อยปี
มันแลบลิ้นออกมาเลียใบหน้าเจียงฉางเซิง
เจียงฉางเซิงแอบใช้แต้มเซ่นไหว้พยากรณ์อยู่เงียบๆ “ข้าอยากรู้ว่าเวลานี้เมิ่งชิวเหอแข็งแกร่งเพียงใด”
[ต้องใช้แต้มเซ่นไหว้ 500 แต้มจะดำเนินการต่อหรื
