สะใภ้ที่พ่ายแพ้ด้วยสายตาน้อยใจ แล้วจ าใจเปิดประตูให้เมิ่งไห่หนิงพุ่งเข้ามาเป็นคนแรก พอเห็นฮูหยินผู้เฒ่าเขาก็คุกเข่าลงกับพื้นอย่างจริงจัง“ลูกเขยขอคารวะท่านแม่ยายขอรับ” พูดจบ เขาก็ก้มศีรษะค านับอย่างแรงสามครั้งสิ่งที่ฮูหยินผู้เฒ่าให้ความส าคัญที่สุดคือการที่เมิ่งไห่หนิงมาจากตระกูลที่มีการศึกษา วันนี้ด้วยความช่วยเหลือของลูกแปด นางจึงได้เห็นถึงความสามารถของเขายามนี้ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกเหมือนแม่ยายที่ยิ่งมองลูกเขยก็ยิ่งชอบใจค าเรียกขานก็เปลี่ยนจากใต้เท้าเมิ่งเป็นไห่หนิง“ไห่หนิงลุกขึ้นเถอะ” ขณะพูด นางก็ยัดถุงผ้าใบหนึ่งใส่มือของเมิ่งไห่หนิง เป็นของขวัญแทนค าขอบคุณ
พี่ชายสกุลโม่เห็นว่าในห้องของน้องสาวไม่มีเสียงอึกทึกจึงก้าวเท้าเข้ามาอย่างรวดเร็วภายใต้ค าสั่งของมารดา พี่ชายค่อย ๆ แบกโม่หานเยี่ยขึ้นมา“หานเยี่ย พี่ใหญ่จะแบกเจ้าขึ้นเกี้ยวมงคลเอง”โม่หานเยี่ยพยักหน้าเบา ๆ แล้วเกาะแผ่นหลังกว้างของพี่ใหญ่ผู้คนทั้งหมดพากันเดินตามออกไป โม่ฉิงถูกบุตรชายเข็นรถเข็นพาออกไปส่งที่ประตูใหญ่ด้วยเมื่อโม่หานเยี่ยขึ้นเกี้ยวแล้ว เมิ่งไห่หนิงก็คุกเข่าลงต่อหน้าบิดามารดาภรรยาอีกครั้ง“ท่านพ่อตา ท่านแม่ยาย ขอท่านวางใจ ไห่หนิงจะรักและทะนุถนอมโม่หานเยี่ยเป็นอย่างดีตลอดชีวิตนี้”เห็นโม่หานเยี่ยนั่งเข้าไปในเกี้ยวแล้ว ไม่เพียงฮูหยินผู้เฒ่าเท่านั้นแม้แต่โม่ฉิงที่นั่งอยู่บนรถเข็นก็ยังน ้าตาคลอเบ้าฮูหยินผู้เฒ่าไม่อยากให้อารมณ
