าราญ
ยังมีก้อนน ้าตาลที่ดูใสแวววาว หวานกว่าขนมที่พวกเขาเคยกินหลายเท่านัก อีกทั้งยังมีรสชาติที่แตกต่างกันมาก ท าให้แขกเหรื่อรู้สึกหวานไปถึงก้นบึ้งของหัวใจเรื่องงานเลี้ยงยิ่งไม่ต้องพูดถึง ตอนนี้ผักสวนครัวที่ปลูกในที่ดินของสกุลโม่เริ่มออกดอกออกผลกันแล้ว หลายชนิดเป็นพันธุ์ที่ไม่มีอยู่ในยุคนี้ อาหารที่ท าออกมาจึงอร่อยอย่างไม่ต้องสงสัยจนกระทั่งถึงยามบ่าย งานเลี้ยงจึงสิ้นสุดลงชาวบ้านที่มีน ้าใจต่างอาสาอยู่ช่วยสกุลโม่จัดการเก็บกวาดให้เรียบร้อยก่อนจะจากไปด้วยความพอใจเฮ่อจือหร่านมีเฮ่อฮูหยินคอยดูแลอย่างใกล้ชิด เห็นได้ชัดว่านางใกล้จะคลอดแล้ว จึงกลัวว่าบุตรสาวจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น หลังทานอาหารเสร็จก็รีบพานางกลับไปแต่เนิ่น ๆช่วงนี้เฮ่อจือหร่านรู้สึกไม่ค่อยสบายจริง ๆ ส่วนใหญ่เป็นเพราะท้องที่โตมาก จึงท าให้รู้สึกเหนื่อยล้าบ่อยครั้งเมื่อกลับถึงบ้าน นางก าลังจะพักผ่อนสักหน่อย แต่กลับได้ยินเสียงของโม่จิ่วเยี่ยดังมาจากหน้าประตู“เสี่ยวไป๋ เจ้ากลับมาแล้ว”เสียงจากไกลเข้ามาใกล้ โม่จิ่วเยี่ยพาเสี่ยวไป๋เดินเข้ามาในห้องเฮ่อจือหร่านลุกขึ้นนั่ง
“ท่านพี่ เสี่ยวไป๋น าจดหมายกลับมาด้วยหรือไม่”โม่จิ่วเยี่ยวางเสี่ยวไป๋ลงบนโต๊ะ “มีจดหมาย ข้าจะถอดมันออกเดี๋ยวนี้”เฮ่อจือหร่านแม้ร้อนใจอยากอ่านจดหมาย แต่ก็รู้ดีถึงความเหนื่อยยากของเจ้านกน้อยสีขาวหลังจากโม่จิ่วเยี่ยถอดจดหมายออกจากขาของมันแล้ว เฮ่อจือหร่านก็ส่งเสี่ยวไ
