ทั้งสองคนมองท้องฟ้า ยังเหลือเวลาอีกมากกว่าจะถึงเวลาพลบค ่า เฮ่อจือหร่านจึงให้โม่จิ่วเยี่ยเก็บใบชาบางส่วนกลับไปด้วยนางสามารถลองศึกษาวิธีการคั่วชาเพื่อฆ่าเวลาได้เฮ่อจือหร่านหยิบตะกร้าสะพายหลังออกมาจากพื้นที่มิติ โม่จิ่วเยี่ยเก็บใบชาจนเต็มตะกร้า จากนั้นทั้งคู่จึงลงจากเขาเฮ่อฮูหยินคิดว่าลูกเขยพาบุตรสาวออกไปเดินเล่น ไม่คิดว่าพวกเขาจะไม่กลับมากระทั่งตอนอาหารกลางวัน นางเป็นห่วงว่าเฮ่อจือหร่านจะเกิดเรื่องอะไรหรือไม่ จึงมองออกไปนอกประตูตลอดเวลาพอเห็นเงาร่างของสามีภรรยาแต่ไกล เฮ่อฮูหยินก็รีบออกไปต้อนรับ“หร่านหร่าน จิ่วเยี่ย พวกเจ้าเข้าเมืองไปหรือ? ท าไมไปนานเช่นนี้?”ขณะเอ่ยเฮ่อฮูหยินยังไม่ลืมจะส ารวจสีหน้าของเฮ่อจือหร่านอย่างละเอียด ด้วยเกรงว่านางจะมีปัญหาอะไรเฮ่อจือหร่านรู้ว่ามารดาเป็นห่วงนางจริง ๆ นางออกไปนานเกินไปจึงรีบเข้ามาเกาะแขนมารดา“ท่านแม่ ข้ากับสามีแค่ออกไปเดินเล่น เพลิดเพลินจนลืมเวลา”
ตอนนั้นเองเฮ่อฮูหยินก็สังเกตเห็นตะกร้าที่โม่จิ่วเยี่ยแบกไว้ด้านหลัง“พวกเจ้าไปขึ้นเขามาหรือ?”หลังจากอาศัยอยู่ในหมู่บ้านซีหลิ่งมาสักระยะ เฮ่อฮูหยินก็เข้าใจแล้วว่าชาวบ้านที่นี่มักจะแบกตะกร้าแบบนี้ขึ้นเขาไปด้วยโม่จิ่วเยี่ยวางตะกร้าลง“ท่านแม่ ข้ากับหร่านหร่านเพียงไปเดินเล่นแล้วบังเอิญเห็นใบชาก็เลยเก็บกลับมาบ้าง ถึงได้ท าให้เสียเวลา”ในฐานะคนจากเมืองหลวง เฮ่อฮูหยินย่อมรู้เกี่ยวกับใบชาเป็นอย่างดี ในสายตาของน
