ลับไปถึงก็มืดค ่าแล้วเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ นอกจากเฮ่อจือหร่านแล้วก็ยังไม่มีใครรู้ ทุกคนคิดเพียงว่าพวกเขาพี่น้องไปท าธุระในเมือง ตอนนี้ทุกคนจึงทานอาหารเย็นและกลับไปพักผ่อนในเรือนของตัวเองเมื่อเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น โม่จิ่วเยี่ยตั้งใจจะเรียกทุกคนมารวมตัวกันพูดคุย แต่เพราะเวลาดึกเกินไป เขาจึงไม่ได้รบกวนผู้อื่นและกลับมาที่บ้านของเขากับเฮ่อจือหร่านเฮ่อจือหร่านส่งเฮ่อฮูหยินกลับไปพักผ่อนแต่หัวค ่า นางรออยู่ในห้องเพียงล าพัง รอโม่จิ่วเยี่ยกลับมาเมื่อได้ยินเสียงประตู นางก็ลุกขึ้นยืนทันที่“ท่านพี่ สถานการณ์ที่เมืองมณฑลเป็นอย่างไรบ้าง”ขณะเอ่ยถาม นางก็หยิบผ้าเช็ดหน้าสะอาดผืนหนึ่งส่งให้โม่จิ่วเยี่ยเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก
โม่จิ่วเยี่ยรับผ้าเช็ดหน้ามา แล้วจูงมือเฮ่อจือหร่านมานั่งด้วยกันที่ขอบเตียง“หร่านหร่าน วันนี้โชคดีที่เจ้าคิดรอบคอบ ให้พี่หกและคนอื่นไปช่วยข้า ซ ้ายังน าผงยาเหล่านั้นมาให้ข้าด้วย…”โม่จิ่วเยี่ยเช็ดหน้าพลางเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่เมืองมณฑลให้เฮ่อจือหร่านฟังอย่างละเอียดเฮ่อจือหร่านฟังแล้วก็ขมวดคิ้ว “การที่พวกเขามาซีเป่ยครั้งนี้ แค่เริ่มลงมือก็ถูกจับได้เสียแล้ว เขายังไม่ได้ก่อเรื่องอะไรให้สกุลโม่เลยแต่เรื่องนี้ก็เพียงพอจะบอกว่าพวกคนในเมืองหลวงยังไม่ปล่อยมือกับคนสกุลโม่”โม่จิ่วเยี่ยพยักหน้า “ใช่ เป็นเช่นนั้น มีคนมากมายที่มองสกุลโม่เป็นหนามยอกอก เป็นภัยคุกคามต่อสถานะของพวกเขา
