ยิ่งเขาพูดเช่นนี้ สองพี่น้องก็ยิ่งอยากจะสืบให้รู ้เรื่อง
โม่ชูหานเดินผ่านโม่จิ่วเยี่ยแล้วก้าวเข้าไปในตรอก
“ข้าจะเดินผ่านทางนี้ เจ้าจะทาอะไรข้าได้?”
ในขณะที่พูดกันอยู่ พวกเขาก็เดินไปสิบกว่าก้าวแล้ว อยู่ห่าง จากเสี่ยวเอ้อร ์ที่กาลังไล่พวกเขาเพียงเล็กน้อย
เสี่ยวเอ้อร ์เห็นท่าทางของคนที่ไม่ยอมฟังคาพูดของเขาก็โกรธ ขึ้นมาทันที
“รีบไสหัวไปให้พ้น ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่พวกเจ้าควรมา ถ้ายังกล้าเดินอีก ก้าว ก็อย่าหาว่าข้าลงมือกับพวกเจ้า!”
เพียงเอ่ยคาพูดนี้ เสี่ยวเอ้อร ์คนนั้นก็เผยธาตุแท้ออกมา
ขณะบอก เขาหยิบแส้หนังที่ไม่ได้ยาวนักออกมาจากที่ไหนสัก แห่ง แล้วชี้ใส่สองพี่น้องพลางตะโกนด้วยความเดือดดาล “ออกไป จากที่นี่เดี๋ยวนี้!!”
โม่ชูหานนิสัยดุดันมาตลอด โดยเฉพาะเวลาเจอกับคนที่อาจจะ เป็ นศัตรูกับครอบครัว แล้วเขาจะยอมอ่อนข้อได้อย่างไร?
ยังไม่ทันที่เขาจะได้ทาอะไร ประตูด้านหลังของเสี่ยวเอ้อร ์ก็มีคน สามสี่คนที่แต่งตัวเหมือนกันกระโดดออกมาทันที พวกเขาล้อมทั้งคู่ เอาไว้
คนพวกนี้ไม่พูดพร่าทาเพลง เตรียมจะลงมือแล้ว
โม่จิ่วเยี่ยกับโม่ชูหานเคลื่อนไหวเร็วกว่า ตอนที่กาปั้นของอีก ฝ่ายกาลังจะซัดเข้ามา สองพี่น้องก็ลงมือพร ้อมกัน
แทบจะพร ้อมกันนั้น สองพี่น้องใช ้มือของพวกเขาจับกาปั้นที่พุ่ง เข้าหาไว้อย่างแม่นย าและแน่นหนา
เสียงกรอบ ๆ ดังขึ้นหลายครั้ง ข้อมือของเสี่ยวเอ้อร ์ทั้งสี่คนหัก สะบั้นทั้งหมด
