เหนือทะเลเมฆ เงาร่างหนึ่งเหาะเหินประหนึ่งสายลม เขาก็คือเจียงฉางเซิงนั่นเอง เขาเหยียบย่างบนก้อนเมฆาขาว ท่องเที่ยวอยู่บนท้องนภา ห่างจากพื้นดินสูงเกือบพันจั้ง
สายลมโบกพัดเสื้อคลุมขนนกเทพกิเลนกับเรือนผมสีดำของเขา บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ในใจเบิกบานอย่างที่สุด
นี่มันสนุกกว่าขี่กระบี่บินเสียอีก แล้วยังเร็วกว่าอีกด้วย!
“วิชาขี่เมฆาทะยานหมอกธรรมดายังเร็วถึงเพียงนี้ หากเป็นวิชาขี่เมฆวิเศษที่ตีลังกาหนึ่งรอบเดินทางได้หนึ่งแสนแปดพันลี้จะรวดเร็วมากเพียงใด ชั่วเวลาที่ตีลังกาหนึ่งรอบจะเหาะเหินข้ามระยะทางหนึ่งแสนแปดพันลี้ได้จริงๆ หรือเปล่านะ…”
เจียงฉางเซิงแอบถอนหายใจ เขาก้มลงมอง สายตาลอดทะลุผ่านทะเลเมฆจนมองเห็นแผ่นดินต้าจิ่ง ขุนเขาเขียวขจีกับผืนธาราสีเขียวคราม เหนือหมู่เขามีเมฆหมอกลอยเวียนวนเสมือนหนึ่งแดนเซียนบนโลกมนุษย์
ก่อนหน้านี้เขาเตร็ดเตร่อยู่แถวเมืองหลวงเท่านั้น ยังไม่เคยได้เห็นต้าจิ่งที่แท้จริง
เขามองเมืองที่ตั้งอยู่กลางหมู่เขา มองถนนหลวงสายแล้วสายเล่าที่มุ่งหน้าไปยังทิศต่างๆ บางครั้งบางคราวก็เห็นเงารถม้ากับผู้คน
ต้าจิ่งในยามนี้เจริญรุ่งเรืองอย่างแท้จริง ทุกหนทุกแห่งล้วนมีผู้คน
เจียงฉางเซิงมอ
