เฉินอู่ถึงกับงงงัน เขาไม่รู้จักคนที่อยู่ตรงหน้าจริง ๆอย่างไรก็ตาม แม้ว่าเขาจะไม่รู้จักคนนี้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าท่านนายอ าเภอจะไม่รู้จักด้วย ชัดเจนว่าเขาคนนี้คือเถ้าแก่ถังตัวจริงแล้วคนที่ให้ตั๋วเงินกับเขาเมื่อสามวันก่อนเป็นใครกัน?เมิ่งไห่หนิงเห็นเฉินอู่ไม่พูดอะไรเป็นเวลานาน จึงถามต่อ “เฉินอู่เจ้าพูดมา ใครกันแน่ที่ให้เงินเจ้า?”เหงื่อเริ่มผุดบนหน้าผากเฉินอู่“ใต้เท้าขอรับ ข้าน้อยไม่ได้โกหกจริง ๆ เมื่อสามวันก่อนมีคุณชายท่าทางร ่ารวยมาที่บ้าน มอบเงินห้าร้อยต าลึงให้ข้าน้อยด้วยตัวเอง บอกให้ข้าน้อยไปสั่งสอนเถ้าแก่จิน ข้าน้อยเคยพบเถ้าแก่จินกับคุณชายรองสามครั้ง กลัวว่าจะถูกจ าได้ถ้าข้าลงมือเอง จึงให้หวังหลินมาช่วยจัดการเรื่องนี้แทน”เฉินอู่พูดพลางก็ก้มศีรษะค านับเมิ่งไห่หนิงหลายครั้ง“ใต้เท้า ข้าน้อยถูกโบยมายี่สิบไม้แล้ว ไม่กล้าพูดโกหกแม้แต่ค าเดียว ขอท่านโปรดพิจารณาให้ดีด้วยเถอะ”เรื่องนี้ไม่ใช่แค่เมิ่งไห่หนิงเท่านั้น แม้แต่โม่จิ่วเยี่ยที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆก็ยังมองออกว่าเกิดอะไรขึ้น
หากต้องการค้นหาความจริง ก็จ าเป็นต้องเริ่มจากหวังหลินคนนั้นเมิ่งไห่หนิงสังเกตเห็นบางอย่าง เขาจึงสั่งคนให้พาเฉินอู่ไปขังคุกก่อน แล้วหันไปมองหวังหลิน“หวังหลิน ถ้าเจ้าไม่อยากถูกทรมาน ก็จงสารภาพความจริงทั้งหมดออกมาเสีย”“ใต้เท้าขอรับ ข้าไม่ได้โกหก เป็นความจริงที่ข้าฆ่าเถ้าแก่จินและก็เป็นเฉินอู่ที่สั่งการจริง ๆ ไม่เช่นนั
