้นข้าที่ไม่มีความแค้นเคืองกับเถ้าแก่จิน จะไปฆ่าเขาได้อย่างไร?”ส าหรับคนปากแข็งเช่นนี้ เมิ่งไห่หนิงไม่อยากจะพูดมาก สั่งให้คนลากตัวหวังหลินไปโบยยี่สิบไม้หลังจากลงโทษแล้ว พอถามหวังหลินอีกครั้ง เขายังคงพูดเช่นเดิม เพียงแต่สายตาดูวิตกกังวลมากขึ้นกว่าเดิมแต่ไม่ว่าอย่างไร จากค าให้การของเฉินอู่ เรื่องที่ถังหมิงรุ่ยจ้างวานฆ่าคนนั้นคงไม่มีมูลความจริง แต่จนกว่าจะหาตัวผู้บงการตัวจริงได้ เขาก็ยังไม่สามารถถอนตัวจากคดีนี้ได้“เถ้าแก่ถังกลับไปได้ชั่วคราว แต่ช่วงนี้ห้ามออกจากเมืองอวิ่นหากไม่ได้รับค าสั่งจากข้า และต้องมาที่นี่เมื่อถูกเรียกตัว”
เมื่อเจอเรื่องแบบนี้ถังหมิงรุ่ยก็รู้สึกจนปัญญา โชคดีที่ท่านนายอ าเภอไม่ใช่ขุนนางที่โง่งม ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ได้ออกจากศาลอย่างรวดเร็วแบบนี้สิ่งที่ท าให้เขารู้สึกกังวลคือ กิจการในเมืองมณฑลก าลังยุ่งมากถ้าไม่มีเขาคอยดูแล หลังจากผ่านไประยะหนึ่งลูกน้องของเขาก็ย่อมล าบากแต่การที่เขากลับบ้านได้ชั่วคราวก็ถือเป็นความเมตตายิ่งใหญ่ที่เมิ่งไห่หนิงมีต่อเขา บุญคุณครั้งนี้เขาจะต้องจดจ าเอาไว้ถังหมิงรุ่ยค้อมกายค านับเมิ่งไห่หนิง “ขอบคุณใต้เท้าที่เมตตาข้าสาบานว่าจะไม่ออกจากเมืองอวิ่นจนกว่าคดีจะสิ้นสุด”เมิ่งไห่หนิงโบกมือ เป็นสัญญาณว่าเขาสามารถออกไปได้แล้วสิ่งที่เหลืออยู่คือการสอบปากค าหวังหลินอย่างละเอียด ด้วยประสบการณ์การไต่สวนมาหลายปี หากต้องการหาจุดเริ่มต้นในการคลี่คลายคดีน
